Jestem - myśli jeden z drugim - profesorem antropologii porównawczej na Uniwersytecie Amerykańskim w Bejrucie, zwyczajnym skromnym naukowcem. Komu zależy na tym, żeby mnie porywać, albo ukatrupić? Jeszcze inni (tych zresztą jak "mrówków") olewają tubylców. Wydaje im się, że dopiero przedwczoraj zeszli oni z drzewa.
    Wszyscy pakują się w szambo równo dlatego, że popełnili podstawowe błędy: uwierzyli w istnienie rzeczy niemożliwych, nie docenili siebie i zlekceważyli przeciwnika.

    Macherzy z wywiadu i Departamentu Stanu dobrze wiedzą, że kiedy amerykański dyplomata lub urzędnik wyjeżdża na dłużej do obcego kraju, musi wiedzieć o nim przede wszystkim to, czy normalni ludzie liżą tam Amerykanom odwrotne strony medalu, czy raczej wybijają im szyby w oknach. Dopiero później powinien się zorientować czy to spokojny kraj, czy raczej niekoniecznie. I jak działa tam prawo oraz policja.
    I na ogół jest tak - jeśli rząd kocha Jankesów, to naród na nich pluje. A jeśli pluje, to znaczy, najczęściej, że władza trzyma go za twarz. Tak jest przeważnie w Ameryce Łacińskiej, gdzie każdy Yankqui jest od razu "gringo" i taka jest między siekierą a nim różnica, że pierwszą trzeba ostrzyć, a drugiego tępić. W krajach arabskich uważa się dość powszechnie, że za każdym Smithem stoi zaraz pięciu Żydów, a Żydzi wiadomo opłacają Izrael, Izrael z kolei...
    Tak można przelecieć przez cały globus i okaże się, że w każdym miejscu świata ktoś coś ma do chłopców spod gwiaździstego sztandaru.
    Nawet na kursach dla żon dyplomatów takiej "geografii" uczą przede wszystkim.

    Faceci, natomiast, powinni naumieć się konkretów. Na początek, czy są tak jakieś organizacje terrorystyczne, ile i jak liczne? To ma znaczenie, można powiedzieć, taktyczno-polityczne. Większość takich komand ma lekko czerwone zabarwienie, więc gości z USA traktuje jak kapitalistów. Wiadomo- na odstrzał.
    Poza tym również większość tych wszystkich "Armii Wyzwoleńczych" i "Frontów Ludowych", to najwyżej dwudziestopięcio-, pięćdziesięcioosobowe grupki. Nie zamachnie się więc toto na szychę. Jest najczęściej tak pilnowana, że musieliby rzucić się na niego wszyscy.
    Mała grupka nie zrobi też niczego dużego, bo nie starcza im do tego ludzi. Będzie więc nękać rzadko i z doskoku zawsze tych, których najłatwiej upolować, czyli bezbronne płotki bez znaczenia. A to wiceprezes miejscowego oddziału "Bank of America" lub przedstawiciel "Forda", a to właśnie naukowiec.
    Trzeba się rozeznać także w taktyce działania tych "rewolucjonistów". Jeśli komando jest nieliczne, to przede wszystkim będzie zabijać. Bo najłatwiej. Po akcji spadną z miejsca zdarzenia, trochę przycichną i za jakiś czas wylezą znowu. Raczej nie porywają, bo to skomplikowana operacja i łatwo o wpadkę. Trzeba chować ofiarę w różnych miejscach, wozić się z nią z miejsca na miejsce, ukrywać się, a jednocześnie szukać rozgłosu. Poza tym to kosztuje, a jeśli nie handluje się narkotykami to skąd brać szmal?
    Ale też małe grupki łatwo rozpracować i od czasu do czasu ktoś w końcu idzie do pudła. Wtedy koledzy muszą wziąć zakładnika, żeby zmusić władze do wypuszczenia ofiary.
    Z drugiej jednak strony, jeśli w jakimś kraju hula kilka plutonów ledwie młodocianych zbawicieli świata, to znaczy, że miejscowa bezpieka jest do d... Długotrwała bezkarność może skurczybyków rozzuchwalić.
    Czerwone Brygady we Włoszdch liczyły 50-70 ludzi, goniła ich cała policja, karabinierzy i wywiad, a w 1981 roku porwały amerykańskiego generała z dowództwa NATO Jamesa Doziera. A po tym występie działali jeszcze siedem lat.