I nagle szok. Z ambasady w Sajgonie w 1975 roku spieprzali chwytając się kół helikopterów. Niedługo później brodate dzikusy w Iranie, też w ich własnej ambasadzie, zatrzasnęli im drzwi przed nosem i przystawili lufy do głów. Supergrupa "Delta", która miała ich uwolnić, rozsypała się na pustyni w czasie burzy. Dopiero po roku targów zostali wykupieni przez facetów z Waszyngtonu i właściwie do dziś śmierdzi koło tej sprawy.
    Dalej był Bejrut - kilkadziesiąt osób złapanych nie wiadomo kiedy i jak, ładnych parę lat gniło w jakiś dziurach jako zakładnicy. Paru wyprawiono na tamten świat. A dupki w Waszyngtonie odstawiały jakiś dyplomatyczny cyrk i żadnemu jakoś nie przyszło do głowy, że ludzie po to także płacą podatki, żeby było za co szkolić siły specjalne.
    Ale w Białym Domu i w okolicach też liczą te podatki. I wyszło im, że jeden strzał z karabinu kosztuje około 50 dolarów, a przecież nie tylko o naboje tu chodzi. Bardzo dużo kosztuje też ochrona wszystkich amerykańskich polityków i dyplomatów na świecie. Koszty takiej ochrony, która dawałaby chociaż 80% szans uratowania przed zamachem, czy porwaniem, łatwo przekroczyłaby budżet całego rządu.
    Faceci w ciemnych okularach i z miniaturowymi słuchawkami w uszach, to tylko pozoracja, ale i oni muszą znać swój fach i swoją cenę. Właściwa ochrona jest niewidoczna, a jest to cała armia. Kiedy prezydent jedzie z Białego Domu do Departamentu Stanu, holuje go kilkaset osób. Każdy dom, okno w tym domu, każdy krzaczek, czy drzewo, każdy samochód na tej trasie musi być nieustannie obserwowany. Obiektywy, noktowizory, kamery, celowniki optyczne, łącza komputerowe i oczywiście bro (i to jaka broń) cały czas są w pogotowiu.
    Można w każdej chwili przesłać pytanie do centralnego komputera Tajnej Służby o każdy podejrzany samochód i po sekundzie mieć odpowiedź. Podobnie z pyskiem podejrzanego gościa w tłumie. Zrobione ukradkiem zdjęcie wędruje po łączach i zaraz z archiwum wracają dane. Przynajmniej czy notowany.
    A i tak trzeba zostawić ten margines, że coś się przeoczy, albo że trafi się na profesjonalistę lub szaleńca.
    Ale też tu chodzi o prezydenta - jedną osobę, a wysokich urzędników pracujących dla Ameryki na jej terenie i za granicą jest prawie pół miliona sztuk.
    Ich USA nie jest w stanie tak chronić. Raz, że to w sumie płotki, a dwa - za ciężki szmal.
    Ale jest też i druga strona medalu. Od dwudziestu lat prawie na całym świecie organizacje terrorystyczne pączkują jak pleśń pod wpływem światła. Te, które działają w imię interesów arabskich, latynoamerykańskich, czy azjatyckich, mocno zawzięły się na Jankesów. Szybko okazało się, że nie są to typy ze stali i nie potrzeba przeciw nim zaraz ciężkich czołgów. Wystarczy trochę ołowiu.
    Ponad stu Amerykanów zginęło w tych rejonach świata od kul zamachowców. Drugie tyle zostało porwanych, a około sześćdziesięciu nadal przebywa w niewoli.
    Różni spece od antyterroryzmu stwierdzili, że w większości wypadków zamachowcy mieli dokładnie rozpracowane swoje ofiary, a te z kolei dawały się podejść w wyjątkowo głupi sposób.
    Na przykład w 1985 roku zastrzelono w Hondurasie amerykańskiego doradcę wojskowego - oficera kawalerii powietrznej. Zamachowcy zaskoczyli go przy piwie w klubie dla Amerykanów. Teoretycznie zamachowcy nie powinny tam w ogóle wejść.
    Departament Stanu (takie ich ministerstwo spraw zagranicznych), CIA i Secret Service (Tajna Służba zajmująca się ochroną ważniaków z rządu) postanowiły więc, że nie ma innego wyjścia, jak opracować coś w rodzaju antyterrorystycznej samoobrony.
    Jest to dość gruba księga, którą należy wkuć prawie na pamięć przed każdym dłuższym wyjazdem do niebezpiecznego kraju.
    Niektóre zawarte w niej porady są bardzo ciekawe. Będziemy je omawiać w następnych odcinkach.