Technika Wojskowa

   W założeniach projektowych pocisku przewidywano jego dużą wytrzymałość na przeciążenia w czasie ruchu w przewodzie lufy (9000 g). Pocisk Copperhead składa się z trzech zasadniczych zespołów: naprowadzania, głowicy oraz stabilizacji i kierowania. Zespół naprowadzania składa się z dwóch podzespołów: poszukiwania i elektronicznego. W skład głowicy poszukującej wchodzi detektor promieni bezpośrednich, wykrywacz czterokwadratowy i żyroskop. W momencie oddania strzału żyroskop zostaje zablokowany i następuje wyeliminowanie błędów wynikających z przyspieszenia pocisku. Żyroskop jest wprawiany w ruch mechanicznie, a jego obroty podtrzymywane są przez silnik elektryczny. Stabilizowane przez żyroskop zwierciadło kieruje odbite promienie laserowe do detektora, który wytwarza sygnały proprcjonalne do uchylenia i przesyła je do zespołu kierowania.

   W podzespołach elektronicznych mają zastosowanie monolityczne układy scalone, o dużej skali integracji, które przyczyniają się do obniżenia kosztów wytwarzania i masy podzespołu oraz zwiększenia zwartości konstrukcji i jej niezawodności. Układy elektroniczne zostały skonstruowane w postaci kolistych płytek drukowanych, połączonych ze sobą za pomocą elastycznego kabla płaskiego ze złączami. Płytki drukowane są wzmacniane aluminiowymi pierścieniami, które przenoszą obciążenie na obudowę. Strumień ładunku kumulacyjnego przechodzi przez zespół elektroniczny otworem znajdującym się w jego środku. Głowica pocisku Copperhead elaborowana jest kompozytem B, posiada miedzianą wkładkę kumulacyjną i stożek kształtowania strumienia. Część ogonowa ,zespół stabilizacji i kierowania ma rozkładane skrzydełka z mechanizmem zwalniania i wysuwania oraz zespołem kierowania (dwuczęściowa bateria termiczna, zbiornik helu i mechanizm, uruchamiane za pomocą chłodzonego gazu wraz z podzespołem elektronicznym).    W pocisku, przed jego wystrzeleniem, wprowadzane są nastawy kodu czasu opóżnienia i modułu kierowania. Optymalne działanie pocisku zapewnia dobór odpowiednich kątów, co naprowadza pocisk na właściwy tor lotu ślizgowego. Po wprowadzeniu nastaw pocisk może być załadowany do działa. Podczas strzału specjalny pierścień pocisku uszczelnia gazy prochowe i wprowadza pocisk w ruch obrotowy (30 obr/sek). Siła bezwładności uruchamia baterię (11 V) i mechanizm synchronizacyjny. Po wylocie pocisku z lufy specjalny przyrząd elektroniczny mierzy jego prędkość. Działanie siły odśrodkowej powoduje rozłożenie się czterech skrzydełek, nadających pociskowi ruch obrotowy zgodnie z kier. ruchu wskazówek zegara. W zaprogramowanym czasie rozpoczyna działanie zespół kierowania: uruchomiona zostaje bateria (30 V), zespół elektroniczny oraz żyroskop. Następnie rozpoczyna działanie czujnik pomiaru obrotów i zbiornik sterowania gazowego, zostają odblokowane brzechwy i zwolniony mechanizm siłowy, który może działać w ciągu 70 sek, w celu zahamowania ruchu obrotowego. W sekundę po rozpoczęciu regulacji obrotów sprężyna uruchamia żyroskop, a dwie sekundy później zostają zwolnione i otwierają się skrzydełka pocisku.

 
    Pocisk do czasu przechwycenia zakodowanego sygnału laserowego leci torem balistycznym lub ślizgowym. Po odebraniu sygnału żyroskop ustawia się na cel i zostaje uzbrojony zapalnik. Do momentu uderzenia pocisku w cel dokonywane są w miarę potrzeby minimalne korekty kierunku lotu pocisku. Po trafieniu w cel wybucha głowica i działa ładunek kumulacyjny, powodujący przebicie pancerza.
    Przeprowadzone próby z pociskiem Copperhead wykazały, że w większości przypadków możliwości techniczne pocisku okazały się wyższe od założonych. Przykładem może być celność trafienia pocisku, która okazała się o 50% większa niż to określały wymagania projektowe, a podzespół poszukujący pocisku jest tak czuły, że umożliwia naprowadzanie pocisku w warunkach ograniczonej widoczności. Drugim przykładem jest przebijalność pancerza, która również okazała się większa od założonej. Ponadto niskie tory lotu pocisku umożliwiają stosowanie go w warunkach obniżonej podstawy chmur, którą początkowo zakładano na ok. 1000 m. Zapewnia to dłuższy czas naprowadzania w czasie lotu poniżej podstawy chmur i przyczynia się do wydłużenia donośności. W rezultacie pociskami Copperhead można niszczyć cele znajdujące się na dużej odległości nie tylko w warunkach dobrej widoczności ale przy dużym zachmurzeniu.
 

Oprac. IG-88 '1997