Dowódca amerykańskiego okrętu podwodnego nasłuchuje i podąża tropem Rosjanina. Niemal napewno radziecki okręt został natychmiast zidentyfikowany po szumach generowanych przez pracujące mechanizmy K-219, które składają się na akustyczną charakterystykę okrętu. Do już posiadanych danych zbierane są nowe. Z wykonywanych manewrów i czynności Amerykanie zbierają informacje o przeprowadzanych na boomersie ćwiczeniach, poziomie wyszkolenia załogi, czy nowych procedurach operacyjnych radzieckiej doktryny. Tak było 30 lat temu, 15 lat temu, tak jest i teraz.
K-219 nie był osłaniany przez własne SSN, dlatego Amerykanie mieli ułatwione zadanie. Gdyby K-219 płynął w eskorcie radzieckich okrętów podwodnych przeznaczonych do zwalczania okrętów podwodnych nieprzyjaciela, amerykański SSN musiałby pilnować się podwójnie. Aby uniknąć wykrycia musiałby płynąć z tą samą prędkością co radziecki boomers, aby zamaskować swoje szumy w jego dźwiękach. W takich chwilach hałas oznacza śmierć.
    K-219, jak i wiele innych radzieckich okrętów podwodnych z rakietami balistycznymi, mógłby ostrzelać Stany Zjednoczone nie ruszając się z Półwyspu Kola, ale utrzymując się w ruchu jest on zabezpieczony przed atakiem z ziemi lub powietrza. Zagrożeniem dla niego jest myśliwy-tropiciel, czyli amerykański SSN klasy Los Angeles.

    Dowodzący K-219 komandor Britanow postanowił zgubić śledzącego go myśliwego. Wykonał manewr "szalonego Iwana", który polegał na gwałtownym zwrocie o 180 stopni połączonego ze zmianą prędkości.
    W tym momencie radziecki okręt zderzył się ze śledzącym go amerykańskim okrętem.
    Natychmiast dowódcy obydwu okrętów powiadamiają swoje dowództwa o kolizji. Bez szwanku wyszedł okręt amerykański, który zaczął obserwować swoją "ofiarę". W K-219 powstała wyrwa w trzeciej wyrzutni za kioskiem. Okręt zaczął nabierać wody i wypełniać się trującym gazem, który wytworzył się w powstałym pożarze i który  zabił trzech marynarzy.
    Komandor Britanow wykonał zaskakujący manewr: najpierw zanurzył okręt jeszcze głębiej przez co zwiększył jego prędkość, a następnie wynurzył się na powierzchnię Atlantyku. Było to pierwsze w historii wynurzenie radzieckiego atomowego okrętu podwodnego u wybrzeży Stanów Zjednoczonych.

    Najbliżej reaktora przebywali porucznik Bielikow i młodszy marynarz Siergiej Preminin mający zaledwie 21 lat. W sekundę po otrzymaniu rozkazu od komandora obydwaj zabrali ostatnie butle tlenowe, jakie pozostały na pokładzie i pobiegli do pomieszczenia reaktora.
    Pomieszczenie rozgrzane już było do 65 stopni Celsjusza. Przez pół godziny za pomocą mechanizmu zapadkowego opuszczali pręty. Udało im się opuścić trzy, gdy młodszy marynarz Preminin stracił przytomność. Został jeszcze czwarty pręt! Jego pozostawienie groziło stopieniem reaktora!
    Porucznik Bielikow zarzucił Preminina na plecy i zaniósł go do sąsiedniego pomieszczenia. Kiedy wrócił do pomieszczenia reaktora sam stracił przytomność.
    W tym momencie komandor Britanow zachował się niezwyczajnie. Wziął kurs oddalający go od wybrzeży USA. Chciał chociaż w ten sposób uchronić Stany Zjednoczone.
    A wewnątrz okrętu  rozgrywał się dalej dramatyczny wyścig o losy świata.

    Preminin odzyskał przytomność i wrócił do pomieszczenia reaktora! Wyciągnął z niego Bielikowa i przeniósł go do sąsiedniego pomieszczenia. Sam  mając zapas tlenu w butli na zaledwie kilka minut, na granicy przytomności i u kresu sił, rozpoczął opuszczanie ostatniego pręta!
    Preminin wydostając się z pomieszczenia reaktora nie zdążył go opuścić. Ciśnienie gazu zamknęło śluzę. W chwilę później komandor Britanow otrzymał przez interkom meldunek od umierającego Preminina: pręt opuszczony!

    Po powrocie do ZSRR dowódca, oficerowie i marynarze, którzy bohatersko walczyli o życie okrętu, swoje i  swoich kolegów zostali zdymisjowani i rozdzieleni na inne okręty, co w rosyjskiej flocie wojennej uznawane jest za hańbę.
    W rodzinnej wiosce Preminina nadal mówi się o nim: jest jeszcze na morzu...