MiG-29 podobnie jak Su-27
to doskonały przykład tego, jak skuteczna była bariera nałożona przez COCOM
na transfer nowoczesnych technologii do ZSRS. MiG-29, jak każdy sowiecki
produkt techniczny oparty bardziej na produkcyjnych normach ilościowych,
a nie jakościowych, nie różni się niczym od innych wyrobów technicznych
sowieckiego przemysłu. Podstawowy parametr produkcyjny, jakim jest powtarzalność
procesu technologicznego, jest w MiG-29 taki sam jak np. w sowieckich zegarkach,
telewizorach czy aparatach fotograficznych: wszystko zależy od szczęścia
przy zakupie i natrafienia na starannie wykonany egzemplarz. Awionika MiG-29
i Su-27, która jest w dużej części wspólna, jest opóźniona w stosunku do
urządzeń zachodnich o dwie generacje. Sowiecki proces technologiczny, zarówno
mechaniczny jak i elektroniczny, jest na poziomie rząd niższym od takich
samych procesów w byłych państwach socjalistycznych. To tłumaczy tym samym
dlaczego nawet jakość wykonania płatowca jest zróżnicowana - można trafić
na egzemplarz, gdzie krzywo zamykają się sloty. Co z tego, że jest to płatowiec
o doskonałych parametrach pilotażowych. Na dzisiejszym polu walki powietrznej,
która od kilkunastu lat przestała być walką manewrową (Dolina Bekaa, Wybrzeże
Libii, Falklandy, Zatoka Perska) jest to cecha trzeciorzędna. Większość
dotychczasowych ocen i porównań MiG-29 była pełna emocji i uwielbienia.
Zachodnia ocena tego płatowca przez zachodnich pilotów (szczególnie Luftwaffe,
którzy latali na MiG-29 przejętymi od byłej NRD) jest mało pozytywna. MiG-29
jako samolot myśliwski podczas symulowanych walk powietrznych na początku
lat 90-tych, przegrywał nawet ze szturmowo- rozpoznawczymi Tornado
GR Mk I, mimo że MiG-29 pilotowali najlepsi oblatywacze Luftwaffe. 
Dodatkowo
ocenę tę potwierdzają klęski MiG-ów-29 w walkach nad Irakiem, gdzie pilotowali
je najlepsi iraccy piloci, perfekcyjnie wyszkoleni przez instruktorów sowieckich.
Jedyna przewagą MiG-29 nad samolotami NATO o podobnym przeznaczeniu jest
jego prędkość. MiG-29 nie spełnia jednak żadnych zachodnich wymagań technicznych
w żadnej dziedzinie. Według ocen zachodnich samolot ten, choć szybki i
zwrotny, jest łatwym, jeśli nie do zniszczenia, to do zneutralizowania
poprzez emisję zakłóceń elektromagnetycznych, które dziś odgrywają w powietrzu
rolę decydująca.
HISTORIA
MiG-29 to najnowocześniejszy samolot bojowy naszego lotnictwa, a także
jedyny rosyjski samolot bojowy, który przez ostatnie kilka lat był na uzbrojeniu
NATO (19 sztuk MiG-29 użytkowało Luftwaffe). Do jego konstruowania przystąpił
zespół Atioma Mikojana na przełomie lat 60-tych i 70-tych, pierwszy prototyp
wzniósł się w powietrze w 1977 roku. W maju 1982 roku rozpoczęto produkcję
seryjną w fabryce w Moskwie, w kodzie NATO samolotowi nadano nazwę Fulcrum
A ("fulcrum"-ang.:"punkt podparcia", nazwa lubiana przez
sowieckich pilotów). W kwietniu 1981 roku wystartował po raz pierwszy dwumiejscowy
MiG-29 UB (szkolno-bojowy) Fulcrum B, który ma uproszczony system uzbrojenia.
MiG-29 jest samolotem o oryginalnej koncepcji aerodynamicznej, a przy tym
z wieloma klasycznymi rozwiązaniami szczegółowymi, jak na przykład mechaniczny
układ sterowania. MiG-29 to także unikatowy system kierowania uzbrojeniem,
składający się z radaru S-29 (N-29), lokatora optycznego KOLS-29 sprzężonego
z dalmierzem laserowym oraz nahełmowego układu wskazywania celów Szczel-3UM.
Wszystkie te układy współdziałają ze sobą i są sterowane przez 2 komputery
pokładowe C-100. Radar może wykryć samolot myśliwski przeciwnika z odległości
70 km (zasięg wykrycia samolotu bombowego jest o połowę większy), a następnie
naprowadzić nań rakiety kierowane. Do dziś zbudowano ok. 1500 samolotów
MiG-29 ( w tym 200 szkolnych), z czego prawie 400 sprzedano do kilkunastu
krajów, Polska zakupiła pierwszych siedem MiG-29 latem 1989 roku, a w październiku
1990 roku przybyło kolejnych 5 samolotów. W styczniu 1996 roku zakupiliśmy
10 MiG-29 z Czech (za śmigłowce Sokół) i w ten sposób ukształtował się
obecny stan: 22 samoloty, które należą do 1. PLM "WARSZAWA" w Mińsku Mazowieckim.
Dwudziestego drugiego lutego 1999 roku, kilkanaście dni przed przystąpieniem
Polski do NATO, do służby weszło 8 samolotów MiG-29 z 1. PLM przeznaczonych
do włączenia w przypadku zaistnienia potrzeby w skład sił natychmiastowego
reagowania NATO. Samoloty te otrzymały SC-10 systemu IFF (standard NATO
Mk XII), stroboskopowe światła antykolizyjne, pulpity płynnego strojenia
dla radiolokacji R-862 oraz systemy GPS Trimble 2101 Plus ( nie zintegrowane
z systemem nawigacyjnym samolotu). Samoloty w tej chwili nie są jeszcze
wyposażone w systemy bliskiej nawigacji TACAN i systemy ILS. Ósmego lutego
br. Wojskowe Zakłady Lotnicze nr 2 w Bydgoszczy podpisały porozumienie
z firmą Daimler Chrysler Aerospace dotyczące pomocy w zabudowie i integracji
urządzeń zachodnich z sowiecką awioniką, pomocy przy remontach i ewentualnej
dalszej modernizacji MiG-29.
Technika
Wojskowa
