dwumiejscowy śmigłowiec szturmowy, prod. rosyjskiej

---

  Śmigłowiec Mi-28 opracowany pod kierunkiem generalnego konstruktora M. Tiszczenki jest  pierwszym całkowicie bojowym śmigłowcem biura konstrukcyjnego OKB im. M. Mila, którego prototyp oblatano 10 listopada 1982 roku.
    Metalowy kadłub o konstrukcji półskorupowej posiada dwuosobową, opancerzoną kabinę w układzie tandem. Z przodu kabiny siedzi operator broni, będący jednoczenie drugim pilotem, za nim siedzi pilot.
    Mi-28 z lewej strony kadłuba posiada wejście do małej kabiny, która jest przeznaczona do 2-3 osób. Kabina ta ma służyć przede wszystkim ewakuacji członków zestrzelonych samolotów lub śmigłowców.
    W wydłużonej części nosowej śmigłowca znajduje się stacja radiolokacyjna, która służy naprowadzaniu pocisków z radiolokacyjnym układem kierowania. Pod stacją znajduje się poszukiwacz laserowy.
    Śmigłowiec Mi-28 zbudowano z nowoczesnych materiałów: głowica wirnika wykonana jest z tytanu, łopaty - z tworzyw sztucznych, łożyska są elastomerowe (ich resurs jest nieograniczony!).
    Mi-28 jest obliczony na przeciążenia +3, -0,5, co umożliwia mu prowadzenie walki manewrowej.
    Dysze wylotowe wyposażono w urządzenia obniżające temperaturę gazów na wyjściu. Skuteczność rozpraszaczy jest 1,5-2 razy wyższa niż w śmigłowcu Mi-24.

    Uzbrojenie Mi-28 to działko 2A42 kal. 30 mm zamontowane na ruchomej lawecie NPPU-28 pod kadłubem oraz kierowane i niekierowane pociski rakietowe, które są zawieszone na belkach pod skrzydełkami z boku kadłuba. Kąt ostrzału działka wynosi +/- 110 stopni w poziomie oraz +13/-45 stopni w pionie. Działko jest zasilane z dwóch skrzynek amunicyjnych. W jednej z nich są naboje np. odłamkowo-burząco-zapalające, a w drugiej przeciwpancerne. Jednostka ognia wynosi 300 nabojów w dwóch skrzynkach.
    Wskaźnik przezierny na szybie kabiny pilota (HUD) ma ułatwić skuteczne użycie broni przez niego.
    Mi-28 charakteryzuje wysoka zdolność przetrwania na polu walki. Kabiny załogi są opancerzone, mogą wytrzymać kilka trafień z broni strzeleckiej kal. 12,7 mm, kilka trafień bez przebicia na wylot i co ważne, kabiny są łatwe do wymiany w warunkach polowych.
    Czołowe i boczne szyby są ze szkła pancernego odpornego na pociski broni strzeleckiej oraz odłamki pocisków rakietowych.
    Podwozie jest z dwukomorową amortyzacją, fotele posiadają wydłużony skok amortyzatorów oraz przymusowy system dociągnięcia pasów pilotów. Te elementy powinny pozowlić przeżyć załodze Mi-28 w sytuacjach awaryjnych przy twardym lądowaniu z prędkością pionową do 12 m/s.

   Wersja Mi-28N do użytkowania w trudnych warunkach pogodowych przez caął dobę ma nową stację radiolokacyjną, która umożliwia ykonywanie lotów na wysokości 5-15 m z omijaniem przeszkód terenowych. Oprócz tego dysponuje zintegrowanym pokładowym radioelektronicznym kompleksem wyposażenia (stacja radiolokacyjna Arbalet nad głowicą, termowizyjna stacja obserwacji przedniej pólsfery (FLIR) o zasięgu 4000-5000 m, stabilizowana żyroskopowo stacja obserwacyjno-celownicza operatora z optycznym i telewizyjnym kanałem oraz kanałem kierowania pociskami rakietowymi oraz dalmierz laserowy).
    Uzbrojenie Mi-28N to: 30mm ruchome działko 2A42 , 16 ppanc pocisków kierowane 9M120 Ataka lub 9M114 Kokon lub niekierowanych pocisków rakietowych S-8 kal. 80 mm. Do samoobrony w powietrzu Mi-28N jest wyposażony w naddźwiękowe pociski Igła-N, które działają na zasadzie "wystrzel i zapomnij".

Podstawowe dane techniczne Mi-28:

Silniki: 2 turbowałowe, Leningrad Klimow (Izotow) TW3-117BM, po 1 680 kW.
Załoga: 1 pilot, 1 operator broni.
Pierwszy lot propotypu: 10 listopad 1982.
Użytkownik: Rosja.

Oprac.: (C) IG-88, 2000
Foto: Internet

---