Latem 1991
roku w zakładach w Arsienjewie koło Władywostoku z taśmy produkcyjnej zszedł
pierwszy seryjny śmigłowiec Ka-50.
W trakcie salonu lotniczego MosAeroshow'92 w Żukowskim pod Moskwą
Ka-50 zaprezentował się w powietrzu, ale z daleka (numer boczny 012). Zabrakło
go na wystawie naziemnej.
Podstawowa cecha Ka-50 to wspomniany brak drugiego pilota. Pilot w Ka-50
jest jednocześnie nawigatorem i operatorem uzbrojenia. Jeden członek załogi
to tym samym uproszczony proces katapultowania się. Pilot wyposażony jest
w fotel katapultowany klasy zero-zero. Przed katapultowaniem się pilota,
łopaty wirnika śmigłowca odstrzeliwane są przez ładunki wybuchowe zainstalowane
w łopatach.
Istotną cechą konstrukcyjną Kamowa Ka-50 jest to, że belka ogonowa nie
jest elementem siłowym konstrukcji śmigłowca. W czasie prób Ka-50 pokazał
zdolność do latania z oderwaną (odstrzeloną) belką ogonową. 
Wciągane trójkołowe podwozie służy zmniejszeniu oporu powietrza podczas
lotu, a także zmniejszeniu radiolokacyjnej widoczności Ka-50.
Zbiorniki paliwa są wypełnione pianką poliuretanową, która przeciwdziała
wybuchowi paliwa w przypadku trafienia pociskiem w zbiornik.
Calkowicie opancerzona kabina z dwuwarstwowej stali (miękkiej i twardej)
wytrzymuje trafienie pocisku o kalibrze do 20mm wystrzelonego z odległości
100m.
Dysze wylotowe silników zabezpieczone są przez urządzenia rozpraszające
promieniowanie cieplne celem zmniejszenia prawdopodobieństwa trafienia
rakietą kierowaną na podczerwień.
