|
|


W 1967 roku zademonstrowano po raz pierwszy w ZSRS samolot pionowego startu
i lądowania. Była to konstrukcja całkowicie eksperymentalna, mająca na
celu umożliwienie badania nowego zespołu napędowego.
Nowe samoloty o nazwie Jak-36 po raz pierwszy zauważono w 1975 roku na pokładach nowych radzieckich lotniskowców-krążownikach do zwalczania okrętów podwodnych (Kijów i Mińsk, a następnie Noworossijsk). Samolot Jak-36 występuje w dwóch podstawowych wersjach: jednomiejscowej Jak-36MP (MP -"morskoj pałubnyj") i dwumiejscowej szkolnej. Jak-38 stanowi modyfikację wersji Jak-36MP.
|
Silniki:
Główny: jeden dwuprzepływowy ze sterowanym wektorem ciągu Lulka AL-21 o
ciągu 8160 kG (7800 daN), startowe: dwa silniki Kolesow ZM o ciągu 3570
kG (2500daN) każdy.
Wymiary:
Rozpiętość
skrzydeł 7,32 m; długość (A) 15,5 m, (B) 17,68 m; wysokość 4,37; powierzchnia
nośna 18,5 m2 (inne dane: 15,80m2).
Masy:
Własna:
(A) 7485 kg, (B) 8390 kg, maksymalna (obie wersje) 11700 kg.
Osiągi:
Prędkość maksymalna (bez podwieszeń na dużej wysokości) 1009 km/h (Ma=0,95),
na poziomie morza 1041 km/h (Ma=0,85); początkowa prędkość wznoszenia 4500
m/min; pułap praktyczny 12000 m; zasięg bojowy (maksymalna masa uzbrojenia,
mała wysokość) 240 km.
Uzbrojenie:
Na
4 pylonach, w tym zasobniki z działkami GSz-23L kal. 23mm, rakiety powietrze-powietrze
R-60 (w kodzie NATO: AA-8 Aphid), wyrzutnie niekierowanych pocisków rakietowych
lub bomby do 3600 kg lub rakiety powietrze-woda AS-7 Kerry. Brak stałego
uzbrojenia.
Historia:
Pierwszy
lot w roku 1971; w służbie od 1975.