Czołgi RPA

Broń pancerna Czołgi RPA
TTD i Oliphant

Opis konstrukcji

W czołgu TTD są dwie niekonwencjonalne rzeczy: pierwsza to jego nazwa (o tym w dalszej części opowieści), a druga związana jest z umieszczeniem amunicji do armaty. Naboje armatnie umieszczono tradycyjnie w niszy wieży czołgu, czyli miejscu najbardziej narażonym na ostrzał przeciwnika. Aby zabezpieczyć załogę przed eksplozją własnej amunicji, oprócz standardowo grubszego opancerzenia wieży, zastosowano nietypowy układ podawania nabojów. Część, w której znajduje się amunicja odzielona jest od reszty pancerną płytą a naboje są podawane automatycznie przez małe okienko, przy czym nie musi być ono otwierane przez ładowniczego w celu pobrania amunicji. Jest to pierwsze tego typu rozwiązanie w świecie.

Kolejną ciekawostką jest możliwość montowania dwóch różnych typów luf kalibrów: 120mm i 140 mm (nad armatą 140 mm toczą się ostatnio dość ciekawe spory). Poza tym czołg TTD nie wyróżnia się niczym specjalnym. Rozmieszczenie załogi jest standardowe (czterech żołnierzy: kierowca z przodu w oddzielnym pomieszczeniu, pozostali w wieży, czyli: dowódca, działonowy i ładowniczy), standardowe jest również umieszczenie jednostki napędowej (z tyłu czołgu). Jak już wcześniej wspomniałem interesująca jest nazwa pojazdu TTD, czyli Tank Technology Demonstrator, co tłumaczy się jako Demonstrator Techniki Czołgowej.

Nazwa wzięła się stąd, że czołg ten występuje w RPA w liczbie sztuk 1 (słownie: jeden), czyli jest to jedynie prototyp. Obenie tak zawansowany technologicznie wóz bojowy nie jest RPA potrzebny w większej ilości, no bo kto by mógł jej zagrozić... Mozambik ? Na takich przeciwników jest na wyposażeniu armii RPA inny czołg: Oliphant (Olifant), czyli Słoń. Jest to najdalej posunięta na świecie modernizacja starego

poczciwego brytyjskiego czołgu z drugiej wojny światowej: Centuriona (produkowanego do 1962 roku w Wielkiej Brytanii). Tak daleko posunięta modernizacja była spowodowana nałożeniem na RPA sankcji gospodarczych i embargiem na dostawy broni. Jest całkiem prawdopodobne, że nie zaszłaby ona tak daleko, gdyby nie pewne wydarzenia historyczne. Otóż Oliphanty były zazwyczaj wykorzystywane do pokazów na defiladach celem demonstracji siły wobec słabszych ekonomicznie i technologicznie sąsiadów. Z reguły taka demonstracja zadawalała obie strony konfliktu.

Jednak pewnego słonecznego dnia w sąsiedniej Angoli wylądowali Kubańczycy i przywieźli ze sobą coś strasznego... T-55. Pokazanie kilku Oliphantów na defiladzie już nie

starczało. Oliphant musiał stanąć do walki. Zanim jednak do tego doszło trzeba go było do tego przygotować i tak zaczęła się modernizacja tego czołgu. Tak więc wymieniono staremu Centurionowi silnik - na silnik o zwiększonej mocy, wydłużono przy tym kadłub, bo nowa jednostka napędowa za diabła nie chciała wleźć na miejsce starej. Zmiana nie ominęła też zbiorników paliwa, których to pojemność uległa powiększeniu przez co zwiększył się zasięg czołgu. Zmieniono oczywiście też uzbrojenie Centuriona. Starą armatę kalibru 88,4 mm zastąpiono nowszą 105 mm, którą uzupełniały dwa karabiny maszynowe kal. 7,62 mm. Jeden z nich sprzężono z armatą, drugi został umieszczony na stropie wieży obok włazu dowódcy.

Długo można by było jeszcze mówić o dokonywanych zmianach, wspomnę o jednej, może nie najważniejszej, ale czegoś takiego nie posiada żaden inny czołg świata. Mianowicie w kolejnej wersji czołgu oznaczonej jako Oliphant 1B dodano do wyposarzenia... wannę. Jest to kolejny dowód na dbałość konstruktorów o drobne, ale jakże ważne przyjemności żołnierzy południowoafrykańskich. Porzednim takim dowodem było skonstruowanie wozu "bojowego" oznaczonego symbolem Samil, a służącego do transportu... piwa. Wracając do Oliphanta dokonane modernizaje uczyniły z niego czołg szybki, zwrotny i posiadający duży zasięg operacyjny.

Oprac.: IG-88 '1997

www.greendevils.pl