TANKS HUNTERS CLUB GDL

    Ostatnia modyfikacja ręcznego granatnika przeciwpancernego RPG-7 u licencjonodawcy to był tylko kosmetyczny zabieg. Jego walory bojowe pozostały te same, czyli nadal nie można wykonywać strzelań nocnych. Przyczyna jest bardzo prosta: brak celownika nocnego. Dzienno-nocnego też zresztą nie ma. Amunicja do RPG-7 przebija pancerz zaledwie na głębokość 300 mm! Żeby mieć pewność zniszczenia czołgu, granatnik musi mieć pewność zniszczenia czołgu o grubości do 600 mm. Pododdziały piechoty WP mają na stanie granatniki RPG-76 jednorazowego użytku. Zostały opracowane przez polskich inżynierów z WITiU we współpracy z Wojskowym Instytutem Naukowo-Badawczym w Sofii. Ich możliwości przebicia pancerza kończą się na... 260mm. Żaden więc nie jest w stanie teoretycznie zniszczyć czołgu II generacji! A co dopiero mówić o T-72, T-80, o Leopardzie 2 i Abramsie nie wspominając.
    Kilka lat temu sowieci przedstawili trzy rodzaje nowej amunicji do RPG-7. Nabój o podwójnej głowicy kumulacyjnej PG7KR, wg zapewnień producenta przebija pancerz o grubości 750 mm z pancerzem reaktywnym. Jest więc w stanie skutecznie zwalczyć wszystkie współczesne wozy bojowe. MON rozpoczął już wstępne rozmowy dotyczące zakupu nowych pocisków. Ale system planowania wydatków w tym Ministerstwie jest żałosny, nie wspominając o genialnej Ustawie o Zamówieniach Publicznych, a cóż dopiero pisać o sytuacji w Rosji, żeby sobie pomarzyć o posiadaniu takich zabawek...
    Trzeba tu koniecznie wspomnieć o wysiłku polskich konstruktorów z Wojskowego Instytutu Chemii i Radiometrii, którzy skonstruowali rewelacyjny pocisk zapalający RPZ do RPG-7. Nie jest to wybitnie broń przeciwpancerna, ale trudno pominąć jego znaczenie dla działań przeciwko broni pancernej, jak i pojazdom przeciwnika. Do produkcji tego pocisku użyto wiele podzespołów z pocisku PG-7, znajdującego się na uzbrojeniu WP. W głowicy pocisku umieszczono ponad litr substancji zapalającej. Mieszanka ta w przypadku ręcznego miotacza ognia częściowo spalała się przed dotarciem do celu, tutaj do celu dociera w pełnej zawartości i zostaje efektywnie wykorzystana przy jego zniszczeniu. Założenia techniczne zakładały, że pocisk powinien przebić 10 mm płytę stalową. Ale w czasie prób poligonowych okazało się, że jego możliwości są 6-krotnie większe! Pocisk pozwala razić cele znajdujące się w odległości 1500 metrów. Głowica pocisku jest zaś na tyle czuła, że inicjuje wybuch nawet po zetknięciu z plandeką samochodu czy namiotem! Jest to więc doskonała broń do niszczenia umocnionych punktów oporu, a także rażenia piechoty jak i skutecznego niszczenia transporterów opancerzonych.
    Liczyć tu jedynie można, że nowe pociski trafią jak najszybciej do pododdziałów WP, jak i Obrony Terytorialnej.


---

RPG-76: OPIS KONSTRUKCJI ORAZ  OBSŁUGA

Fot.: RPG-7     Ręczny, rakietowy granatnik przeciwpancerny polskiej konstrukcji RPG-76 "Komar" został opracowany w końcu lat 70-tych i wprowadzony do uzbrojenia WP jako pomocnicza nieetatowa broń strzelecka jednorazowego użytku. Granatnik składa się z wyrzutni zawierającej gładkoprzewodową prowadnicę rurową i umieszczonego w niej nadkalibrowego pocisku PG-76 o napędzie rakietowym. Wyrzutnia jest wykonana ze stopu lekkiego i wyposażona w przyrządy celownicze (muszka i celownik), mechanizm spustowo-uderzeniowy oraz metalową kolbę składaną. W położeniu marszowym kolba jest złożona i utrzymywana w tej pozycji przez podstawę muszki spełniającej zarazem rolę zatrzasku kolby. Pocisk zawiera kumulacyjną głowicę elaborowaną heksogenem, silnik rakietowy oraz stabilizator brzechwowy. Głowica uzbrojona jest w zapalnik bezwładnościowy, dennociśnieniowy DCR o działaniu natychmiastowym. Pocisk jest utrzymywany w prowadnicy za pomocą zatrzasku sprężystego oraz zabezpieczony sworzniem kolby (w położeniu marszowym). Obsługa     Przestawienie granatnika do położenia bojowego polega na rozłożeniu kolby powodującym odryglowanie pocisku i celownika oraz napięciu mechanizmu spustowo-odpalającego. Płytka celownicza ma 3 szczerbinki odpowiadające odległościom 50, 150 oraz 250 metrów. Przycisk spustowy jest zakryty płytką zabezpieczającą przed przypadkowym wystrzałem. Po wycelowaniu (1), odchyleniu płytki obrotowej zabezpieczającej spust (2) i naciśnięciu przycisku spustowego (3) następuje zwolnienie iglicy, której grot uderza w spłonkę zapalającą silnik rakietowy pocisku. Wypływające przez dysze gazy prochowe wytwarzają siłę ciągu niezbędną do startu i napędu pocisku na początkowym odcinku toru lotu, nadając mu jednocześnie ruch obrotowy dzięki stycznemu odchyleniu dysz silnika. Promieniowe odchylenie dysz o 40 stopni od osi wzdłużnej silnika chroni strzelca przed oddziaływaniem strumienia gazów podczas startu pocisku. Po wylocie pocisku z prowadnicy wyrzutni zostają rozłożone skrzydełka stabilizatora i następuje uzbrojenie głowicy kumulacyjnej. W razie potrzeby granatnik można ponownie przestawić z położenia bojowego w marszowe przez złożenie kolby. Granatniki są przechowywane i przewożone po 6 sztuk w skrzyniach drewnianych. Każdy granatnik dodatkowo znajduje się w osobnym, hermetycznym opakowaniu foliowym.

Kaliber wyrzutni: 40 mm

Kaliber głowicy: 68 mm

Dł. w położeniu marszowym: 805 mm

Dł. w położeniu bojowym: 1190 mm

Masa granatnika: 2,1 kg

Masa pocisku: 1,78 kg

Prędkość początkowa pocisku: 145 m/s

Przebijalność: 260 mm

Zasięg strzału celowanego: 250 mm.