Wkrótce stwierdzono, że pociski armat przeciwpancernych Pak 35/36 kalibru 37 mm nie przebijają pancerzy czołgów T-34, a armaty Pak 38 kalibru 50 mm są skuteczne z odległości mniejszej niż 450 metrów. Żołnierze "Totenkopf" odkryli, że wieżę czołgu można odstrzeliwać z kadłuba czołgu lub unieruchomić ją, używając wzmocnionego ładunku wybuchowego (ważącego około siedmiu kilogramów). Ładunki detonowano granatami ręcznymi albo pięciosekundową flarą zapalającą. W efekcie, żołnierze niemieccy, skupieni w specjalnych grupach, nie tylko ryzykowali podczas podchodzenia do czołgu, ale także po założeniu ładunków wybuchowych, przed z zeskoczeniem z sowieckiego czołgu i ukryciem się.
    W końcu dowódca "Totenkopf" SS-Oberstgruppenfuehrer Theodor Eicke, aby zapobiec możliwościom przebicia się nowych rosyjskich czołgów T-34 przez linie niemieckie, utworzył specjalne grupy niszczycieli czołgów. Grupy te składały się z dwóch oficerów SS i dziesięciu ludzi, którzy byli uzbrojeni w silne ładunki wybuchowe w torbach, miny, granaty i butelki z benzyną. Ich zadanie polegało na pieszym atakowaniu pojedynczych czołgów sowieckich, które wdarły się w pozycje obronne i jak najszybciej zniszczyć je lub unieruchomić przy pomocy ładunków wybuchowych. Jedną z takich grup dowodził SS-Hauptsturmfuehrer Max Seela, dowódca kompanii w batalionie saperów dywizji "Totenkopf". 26 września 1941 roku w Łusznie grupa Seeli w opisany sposób zniszczyła 7 sowieckich T-34. Seela, aby dać przykład swoim żołnierzom i zademonstrować właściwe metody zwalczania czołgów z bliskiej odległości, umieścił wzmocniony ładunek wybuchowy pod wieżą i zdetonował go przy pomocy granatu ręcznego. Później osobiście poprowadził ludzi, z którymi wspólnie unieszkodliwił pozostałe sześć czołgów. Po unieruchomieniu lub podpaleniu czołgów Seela i jego grupa SS wyeliminowała załogi sowieckie, próbujące wydostać się z maszyn zamienionych na pułapki.