Przystępując
do działań w terenie zurbanizowanym, należy - jak zalecają Amerykanie -
uwzględnić warunki atmosferyczne oraz czas i przestrzeń. Do pomocy w ustaleniu
przebiegu przedniego skraju obrony przeciwnika należy wykorzystać lotnictwo,
środki rozpoznania radioelektronicznego, patrole i inne. Celowniki termiczne
będą pomocne w lokalizacji zajętych przez przeciwnika budynków. Otwartą
przestrzeń przed obszarem zabudowanym należy pokonać możliwie jak najszybciej,
aby ograniczyć czas przebywania pod ogniem przeciwnika. Aby zamaskować
manewr, można stawiać zasłony dymne. Po osiągnięciu zabudowań dowódca czołgu
powonien nastawić odpowiednio celownik, przyjmując odległość prawdopodobnie
od 200 do 500 metrów. Należy zwrócić uwagę na zachowanie w całosci plutonu
i kompanii. Ułatwi to dowodzenie tymi pododdziałami. Piechota na transporterach
opancerzonych powinna nacierać tuż za czołgami, a po osiągnięciu skraju
miasta miasta - szybko spieszyć się i rozproszyć, aby utworzyć mieszane
grupy i natychmiast ubezpieczyć nacierające pojazdy bojowe. Podczas gdy w otwartym terenie wsparcie
ogniowe będzie realizowane w zasadzie w ciągłym ruchu, to w mieście będzie
realizowane często "skokami". Czołgi muszą dostosować się do warunków,
jakie wynikają z działań w miescie. Są to mianowicie: ograniczona prędkość
(zgodna z możliwościami spieszonej piechoty), ograniczne możliwości manewru
oraz trójwymiarowość pola walki. Długość skoków będzie uzależniona głównie
od widoczności, a nie od samej odległości i zasięgu broni. Często spotykanymi
cechami charakterystycznymi terenu działań są ulice, narożniki i skrzyżowania
ulic. Załogi czołgów powinny być szkolone w zakresie współdziałania z piechotą,
aby uniknąć powstawania nadmiernego zamieszania. Tematem rozważań są tu
głównie działania czołgów, ale należy pamiętać o niezmiernie ważnej roli,
jaką ma do spełnienia w każdej sytuacji spieszona piechota. Wychodząc z fundamentalnej zasady
wzajemnego wsparcia oraz w celu ograniczenia martwego pola, czołgi w ramach
sekcji powinny nacierać po obu stronach ulicy, a ich sektory ostrzału powinny
zachodzić na siebie. Towarzysząca piechota, oczyszczająca budynki wzdłuż
osi natarcia, musi wykrywać miny przeciwczołgowe w murach i w jezdni ulicy.
Czołgi powinny nacierać skokami pojedynczo w ramach sekcji, lub całą sekcją,
w zależności od działania przeciwnika i od szerokości ulicy. Wsparcie ogniowe realizuje się w głąb.
Pojazdy wspierające ogniem osłaniają prowadzącą sekcję czołgów przez ostrzeliwanie
celów położonych wyżej w budynkach oraz z tyłu sekcji. Do tego nadają się
najlepiej transportery opancerzone, ponieważ duży kąt podniesienia ich
broni pokładowej pozwoli im trzymać się bliżej prowadzącej sekcji czołgów,
co zapobiega nadmiernemu rozśrodkowaniu towarzyszącej piechoty, która powinna
ubezpieczać pojazdy ze wszystkich stron. Dowódcy pojazdów sekcji wsparcia
ogniowego (czołgów lub transporterów opancerzonych) muszą znać kąt podniesienia
broni pokładowej, być w gotowości do zwalczania celów położonych na różnych
wysokościach budynków i utrzymać wystarczającą od nich odległość, aby zapewnić
szybkie i skuteczne ostrzelanie położonych wyżej celów (pamiętać o omówionej
wcześniej zasadzie 1/3). Ponieważ sekcja prowadząca będzie prawdopodobnie
zużywała stosunkowo dużo amunicji, należy przewidzieć okresowe zamiany
rolami obu sekcji. Niebezpieczne dla czołgów są narożniki
ulic. Należy tu więc wykorzystać dużą odporność przedniego pancerza czołgu
oraz jego prędkość i siłę ognia. Jeszcze bardziej niebezpieczne jest
pokonywanie narożnika bardzo ostrego, ponieważ bok czołgu jest narażony
na ogień przez dłuższy czas. Zagrożenie to można znacznie ograniczyć, jeżeli
dany czołg pod osłoną ognia innego czołgu zatrzyma się, a następnie cofnie,
zajmując dogodne stanowisko. Manewr ten powinien być wykonany szybko. Jest
wiele sposobów zabezpieczenia się w czasie takiego manewru, np. przez postawienie
zasłony dymnej (wykorzystując pokładowy generator dymu). Podczas pokonywania skrzyżowania,
czołg prowadzący zapewnia osłonę ogniem, stosownie do potrzeb, a sekcja
wsparcia ogniowego (będąca z tyłu) pokonuje szybko skrzyżowanie i oczyszcza
je, tak aby sekcja prowadząca mogła zająć stanowiska ogniowe i umożliwić
pokonanie skrzyżowania pozostałej części plutonu. Szczególną uwagę należy
zwrócić na osłonę spieszonej piechoty, gdy będzie ona pokonywała odkryte
odcinki terenu. Im większa będzie prędkość pojazdów
podczas pokonywania skrzyżowania, tym krócej ich boki będą narażone na
ogień przeciwnika. Dlatego też czołgi powinny przed skrzyżowaniem rozwinąć
możliwie dużą prędkość. Na przykład przy prędkości 50 km/h skrzyżowanie
o szerokości 40 m pojazd pokonuje w czasie 3 sekund. Podczas prowadzenia działań obronnych,
czołgi powinny pozostawać na dobrze ukrytych stanowiskach ogniowych aż
do momentu wykrycia przez rozpoznanie przeciwnika. Zmiana stanowiska powinna
następować szybko, aby skrócić czas zagrożenia, a jednocześnie uzyskać
zaskoczenie. Gdy czas pozwoli, można zaplanować tzw. "strefy zniszczenia"
przeciwnika, wykorzystując duży zasięg ognia czołgów oraz środki ogniowe
piechoty i artylerii oraz saperów. Wycofanie się, to manewr bardzo trudny,
ponieważ przedni pancerz czołgu powinien być stale zwrócony w kierunku
przeciwnika, a jednocześnie trzeba stale prowadzić ogień przed frontem
i jechać do tyłu, utrzymując linię prostą.
