Jedna z legend głosi, że po raz pierwszy cepem jako bronią posłużył się mongolski chłop imieniem Kuma.
    Było to w XVII wieku, gdy Mongolia znajdowała się pod panowaniem Chin. Jeden z lokalnych władców, dostojny Tien-Lao, słynący z okrucieństwa i bezwzględnego traktowania swoich poddanych, już drugi dzień nie dawał chwili wytchnienia chłopom pracującym przy młócce. Z nieba lał się żar, nad klepiskiem wisiał gęsty kurz, ale Tien-Lao bez przerwy śledził postępy robót, licząc w myśli straty, jakie poniósł przez powolne ruchy chłopów.
    Nagle jeden z chłopów upadł, a strumień krwi z jego płuc splamił odsortowaną już pszenicę. Dozorca skinął na siedzących w cieniu siepaczy.
    Uzbrojeni w miecze siepacze dopadli żyjącego jeszcze nieszczęśnika i w mgnieniu oka posiekali go do kości. Wśród pracujących przeszedł wrogi szmer, ale choć nie odstąpili od roboty - zaczęto ich na oślep ciąć mieczami.
    I wówczas najbardziej hardy  z chłopów, Kuma, niespodziewanie wywinął swoim cepem kołowrotek, obalając w ten sposób jednego z siepaczy na ziemię. Natychmiast podskoczył inny, ale zanim dobył miecza, cep Kumy rozłupał mu czaszkę.
    Niemrawi początkowo chłopi w końcu przyłączyli się do Kumy i po krótkiej walce zmusili oddział siepaczy Tien-Lao do odwrotu.
    Inni historycy sztuk wojennych uważają, że pierwszą słynną bitwę z użyciem nunchaku stoczył chłop Kirlej, poddany wielkiego beja Terlama. Przyłapany przez straż konną na kradzieży drzewa z lasu, stanął samotnie z niewielkim cepem w ręku przeciwko najlepszym żołnierzom Terlama uzbrojonym w miecze i zbroje. Wydawało się niemożliwością, by jeden człowiek sprostał całemu oddziałowi, a jednak tylko jeden żołnierz przeżył tę jatkę. Gdy resztkami sił dopadł do dworu Terlama szepnął tylko: "Fruwające kije..." - i skonał.
    Z czasem te "fruwające kije" stały się dla chłopów tym, czym dla samuraja był jego miecz, a wobec nieustannego zagrożenia również inne narzędzia rolnicze zamieniono w sprzęt bojowy. I tak tłuczek do miażdżenia ziarna stał się tonfą, sierp - kamą, a zwykły kij - bo.
    W ten sposób narodziła się sztuka kobudo, będąca obok karate podstawą azjatyckich sztuk wojennych.