Nie przeczę, że obserwacja dzikiej świni sunącej leśną polaną, czy lotu trzmiela po zachodzie słońca może być bardzo pouczająca, ale historia uczy, że Chińczycy zawsze dostawali wpieprz od innych plemion i narodów, a po upadku powstania bokserów w 1900 roku sami zanegowali wartość wszystkich swoich sztuk wojennych
    Walory bojowe i przydatność kung-fu jako realnego systemu walki wręcz są mniej więcej takie same, jak hathajogi, której mistrzowie w postawie lotosu wiją się w konwulsjach, mamrocząc pod nosem tajemnicze mantry.
    Widziałem kiedyś na satelicie taką reklamę, w której seksowna blondynka z audycji dla gospodyń domowych mówi w pewnym momencie: "Uprawiam kung-fu w każdy sobotni wieczór", po czym oferuje klientom płatki owsiane. Dla mnie była to kwintesencja tego, czym kung-fu jest i być powinno - rodzajem ćwiczeń zdrowotnych i gimnastyki oddechowej dla znudzonych gospodyń domowych.
    Dlatego z rozbawieniem przeczytałem kiedyś w specjalistycznym kwartalniku "Kung-fu" tekścik pt. "Pokonać przeciwnika". W 30 punktach opisano tu strategię walki ulicznej na bazie kung-fu. Uwielbiam takie głodne kawałki.
    Tak więc na początku dowiadujemy się, że każda walka uliczna jest walką na serio, toteż adept kung-fu musi przystąpić do niej z pełną determinacją i poświęceniem. Powinien zachować spokojny umysł, każdy jego ruch musi być celowy, zaś oddech w pełni kontrolowany. Jego powodzenie w walce będzie zależało od trafnej oceny sytuacji, trafnego wyboru chwili i środków ataku oraz szybkości.
    Prawda, jakie to mądre i uczone? Od samego czytania człowiekowi włos się jeży na głowie. Sęk tylko w tym, że można do tej wyliczanki dopisać jeszcze ze sto punktów na tę samą nutę, a cały ten metodologiczny salceson zyska tylko na objętości. Bo sensu w tym wszystkim tyle, co kot napłakał.
    Żeby było śmieszniej - autor tych teoretycznych wypocin sam kładzie głowę pod topór, bo w 23 punkcie stoi jak byk: "Unikamy przystępowania do walki z określonym planem". A czym do diabła, są te wszystkie trafne oceny i wybory ujęte w poprzednich dwudziestu dwóch punktach, jeśli nie planem? Zgaduję, że autorowi chodziło po prostu o to, że przed walką uliczną adept kung-fu nie musi pisać konspektu z jej przebiegu. Jeśli tak, to jest to rzeczywiście pewne ułatwienie.
    W 30 punkcie udaje mu się wreszcie wykrztusić pierwsze sensowne zdanie: "Brońcie się skutecznie, gdyż nie może dojść do sytuacji, że chuligan pobije praktyka dalekowschodniej sztuki walki!". Hłe, hłe, hłe! Łatwo powiedzieć, trudniej wcielić w życie. Każdy, kto liznął trochę walki ulicznej, rozpozna bez trudu, że ta trzydziestopunktowa strategia, to okrutne brednie, które mogły wyjść spod pióra tylko wyjątkowego cieniasa.
    Na ulicy nie ma żadnych zasad i strategii. Byle chuligan potrafi spuścić łomot każdemu mistrzowi sztuki walki, bo on to po prostu lubi robić i jest mu właściwie obojętne kogo i za co bije. Znam osobiście paru takich przyjemniaczków i idę o każdy zakład, że po lekturze artykuliku "Pokonać przeciwnika" umarliby ze śmiechu, bo chłopcy są mocno rozrywkowi.
    Na nieszczęście polskich adeptów kung-fu porządni chuligani nie czytują ich pisma.