- U pana Kazia pojawiliśmy się tradycyjnie wcześnie
rano, aby zobaczyć samolot przed skokami Diabłów i odwiedzić pana Kazia.
Udaliśmy się najsampierw do poczciwego "Antka", aby obejrzeć jego stan
techniczny. Dzieci pana Kazia to małe skurwysyny, mogły więc odkręcić to
i owo korzystając z nieuwagi tatusia. Oczywiście dla nas najważniejsze
były te instalacje, które bezpośrednio wpływają na bezpieczeństwo skoczka.
Ponieważ tradycyjnie mieliśmy skakać z niskiego pułapu, wiadomo że skakalibyśmy
na wędkę.
Właśnie kiedy przyjechaliśmy, w aeroplanie suszyły się jakieś gacie i obsrane pieluchy bachorów naszego pilota.
Fajnie tak lecieć z pieluchami przed nosem. Atmosfera do dupy w pełnym tego słowa znaczeniu.
Na dolnych płatach tradycyjnie zobaczyliśmy dziury wielkości talerzy. Pan Kaziu jak zwykle lądował awaryjnie gdzieś w przygodnym terenie, gdzie musiał skorzystać z miejscowych popychaczy. A ci nie pouczeni, nie zauważyli, że płaty są wykonane z płótna, więc ustawiając samolot do startu z pola, czy skądkolwiek, wyrąbali łapami dziury w płacie jak od artylerii przeciwlotniczej.
Swoją drogą An-2 to jedyny dwupłatowiec w Polskich Siłach Powietrznych i zarazem jedyny samolot o konstrukcji skrzydeł pokrytej płótnem. Pierwszy An-2 oderwał się od ziemi ponad 50 lat temu...
Innych wad i uszkodzeń nie zauważyliśmy. Stan wyciekającego oleju z silnika nie odbiegał od normy.
To znaczy z podstawionego wiaderka jeszcze się nie przelewało.
Z prędkością wiaderka z węglem spuszczonego z dachu stodoły.
Albo samolotu, w którym przestał pracować silnik.
Razem z Marso udaliśmy się teraz do stodoły, aby obejrzeć wietrzące się spadochrony. Marso po raz kolejny zaklinał się, że woli latać z panem Kaziem, niż skakać w aeroklubie, gdzie An-2 pilotowała czasem kobieta.
Marso nienawidzi kobiet-pilotów...