W
2008 roku wejdzie do służby w armii amerykańskiej
pierwsza z sześciu lekkich brygad nowego typu. Będzie ona dysponować niespotykanymi
dotąd możliwościami w zakresie szybkiego przerzutu na miejsce konfliktu,
autonomiczności, rozpoznania, mobilności i siły ognia.
Jej wyposażenie mają stanowić pojazdy FCS (Future Combat System)
znajdujące się obecnie w fazie prototypu (niedługo odbędzie się przetarg)
oraz rozpoznawcze i bojowe roboty mówiąc precyzyjniej: zdalnie sterowane
pojazdy wielozadaniowe . Do tej kategorii kwalifikować się będą zarówno
małe (wielkości aktówki) roboty rozpoznawcze dla drużyn piechoty, bardzo
przydatne w terenie zurbanizowanym, jak i pełnowymiarowe, bezzałogowe wozy
bojowe czy 
bezpilotowe
statki powietrzne różnej wielkości. Zmieni się także wyposażenie osobiste
każdego żołnierza. Otrzymają oni, opracowywane w programie Land Warrior,
nową broń osobistą i indywidualne systemy monitorowania pola walki. Nawet
szeregowiec będzie od tej pory wiedział o dokładnym położeniu wojsk własnych
i rozpoznanych jednostkach przeciwnika. Jednocześnie nowe rodzaje broni
(hipersoniczne rakiety przeciwpancerne, nowego typu działa i pancerze)
pozwolą tym lekkim, pozbawionym ciężkich czołgów, jednostkom, na nawiązanie
skutecznej walki z czołgami podstawowymi przeciwnika. Opracowano także
nowe rodzaje wysoce inteligentnych, sterowanych min przeciwpiechotnych,
będących znakomitym środkiem defensywnym. Do tego dochodzi jeszcze wszechobecne
w amerykańskiej doktrynie wojennej wsparcie lotnicze.
Wszystko to pozwoli na znaczne zredukowanie liczby żołnierzy takich brygad,
przy utrzymaniu, lub nawet zwiększeniu siły ognia i możliwości bojowych
w porównaniu do współczesnych związków taktycznych o podobnej wielkości.
Warto także wspomnieć o prowadzeniu zaawansowanych prac nad bronią unieszkodliwiającą
np. emitorami fal dźwiękowych, które byłyby bardzo przydatne przy obezwładnianiu
wojsk przeciwnika, nie czyniąc jednocześnie żadnych ofiar w ludziach. Podobnym
przykładem mogą być tu tzw. bomby grafitowe , użyte już w Jugosławii przeciwko
serbskiej sieci energetycznej.
Struktura i wyposażenie
tych jednostek będzie oczywiście przystosowane do natychmiastowego przerzutu
w każdy punkt globu, zarówno drogą lotniczą, jak i morską.
W stosunkach międzynarodowych
stosuję się zasadę, że posiadane środki nie powinny wyznaczać rodzaju prowadzonej
polityki zagranicznej, a jedynie zwiększać jej możliwości w osiąganiu wcześniej
wyznaczonych celów. Reforma, właściwie rewolucja technologiczna w US Army
spowoduje, że amerykańscy decydenci uzyskają zupełnie nowe i przez dłuższy
czas unikalne w skali światowej możliwości oddziaływania na sytuację międzynarodową.
Wymieńmy kilka czynników, które pojawią się po wejściu do służby lekkich
brygad ze sprzętem FCS:
Zmniejszy się liczebność kontyngentu ludzkiego we wszelkich operacjach.
Mniej amerykańskich chłopców wyjeżdżać będzie na operacje wojskowe poza
granice kraju. Ponadto wielu z nich będzie jedynie operatorami sprzętu,
a nie frontowymi piechurami . Straty w ludziach po stronie amerykańskiej
będą więc jeszcze mniejsze niż dotychczas.
Wprowadzenie ekonomicznych, tanich w utrzymaniu i użytkowaniu automatycznych
środków bojowych, zaowocuje zmniejszeniem się kosztów wszelkich operacji
bojowych.
Zwiększy się szybkość reakcji wojska na sytuacje wymagające użycia sił
zbrojnych poza granicami kraju. W połączeniu z siecią baz amerykańskich
na całym świecie, pozwoli to na prawdziwie natychmiastowe reagowanie.
Zmniejszy się jednak możliwość współpracy (interoperacyjność) US Army z
armiami sojuszników z NATO. Nowe rodzaje pocisków, rakiet, wszelkiego sprzętu,
supernowoczesne systemy łączności i znacząco większe możliwości bojowe
spowoduje, że jakieś większe kontyngenty europejskie (może poza brytyjskim)
staną się dla Amerykanów raczej obciążeniem, niż pomocą w ewentualnej akcji
(nie mówię oczywiście o dodatnych, politycznych skutkach uczestnictwa Europy
w takiej operacji)
Operacje wojskowe US Army zmienią się w swoiste gry komputerowe taka
wojna sprzed monitora może owocować brakiem jakichkolwiek emocji (strachu,
gniewu ale też i współczucia, litości) u żołnierzy obsługujących zdalnie
sterowany sprzęt w stosunku do lokalnej ludności i braku właściwego rozeznania
w istocie sprawy i sytuacji
Opracowanie w/w broni unieszkodliwiającej znacznie zmniejszy lub zgoła
wyeliminuje śmiertelne ofiary w operacjach typu peacekeeping
Rozwijane będą nowe sposoby obrony przed potęgą US Army wszelkiego typu
zakłócanie i elektroniczne obezwładnianie zdalnie sterowanego sprzętu.
Jakie będą skutki
pojawienia się powyższych czynników dla przyszłej amerykańskiej polityki
zagranicznej?
Przede wszystkim decyzje o ewentualnej akcji zbrojnej będzie amerykańskiej
administracji podejmować zdecydowanie łatwiej. Ewentualny opór społeczny,
związany z poczuciem szafowania krwią naszych chłopców , który ostatnio
bardzo się zmniejszył, ulegnie już być może całkowitej redukcji. W konfliktach
ginąć bowiem będą głównie roboty zamiast żołnierzy US Army. Koszt operacji
wojskowej także powinien być niższy, a łatwość przerzutu lekkich brygad
zachęci do ich używania we wszelkich punktach zapalnych naszego globu.
Mówiąc w skrócie: użycie wojska będzie znacznie łatwiejsze (tańsze i bardziej
bezbolesne) niż dzisiaj. Dodatkowo opracowanie owej broni unieszkodliwiającej ,
nad którą pracują przecież nie tylko Amerykanie, ale także Japończycy i
Europejczycy, znacznie zmniejszy liczbę ofiar wśród ludności cywilnej a
nawet wojsk przeciwnika, co może ułatwiać późniejsze porozumienie (ale
nie musi!).
Przykład:
Talibów lepiej było jednak wyeliminować ), bądź przyczyniać się do spadku
napięcia wśród lokalnej ludności. Jeśli dotychczas mówiło się o operacjach
chirurgicznych (podczas których to chirurg był bezpieczny, natomiast pacjentowi
zawsze trochę krwawił...) to wraz z wprowadzeniem nowego rodzaju broni
(czy to jeszcze broń?) mówić będzie można o swoistych seansach ze znieczuleniem
miejscowym .
Tu jednak, pojawiają
się wg mnie pewne niebezpieczeństwa. Przede wszystkim dysponowanie tak
skutecznymi i łatwymi w użyciu środkami, może zachęcić administracje do
zbyt pochopnego dysponowania nimi, co stanowiłoby złamanie wspomnianej
już w tym tekście dyplomatycznej zasady, że posiadane środki nie mogą determinować
rodzaju polityki zagranicznej. Waszyngton może zacząć prowadzić bardziej
stanowczą politykę wobec rogue states i domagać się od międzynarodowej
opinii publicznej zezwolenia na interwencję w zbyt wielu przypadkach, bądź
w przypadkach nie wymagających aż tak drastycznych bądź co bądź działań.
Może zrodzić się poczucie, że wszędzie można wysłać wojsko, które załatwi
w dużej mierze sprawę . Z jednej strony oznaczałoby to odwagę i zielone
światło dla interwencji w konflikty w rodzaju tego w Rwandzie, czyli zwiększenie
ilości operacji typu peacemaking, peaceenforcing i
peacekeeping, natomiast z drugiej, wzrost szkodliwego poczucia amerykańskiej
dominacji w świecie. Tak znaczne zaangażowanie będzie mimo wszystko dużo
kosztować, bo choć same operacje będą tańsze, to będzie ich więcej. W ten
sam sposób mogą także Amerykanie stracić większą liczbę żołnierzy.
W przypadku braku
zgody na interwencje, USA być może posuną się aż do marginalizacji znaczenia
ONZ i legitymizacji ich poczynań na arenie międzynarodowej, choć ze względów
polityczo-społecznych jak najbardziej nie powinny tego robić.
Jest jeszcze jedno niebezpieczeństwo,
tym razem już stricte militarne. Skupienie się na wyposażeniu i rozwoju
owych sześciu lekkich brygad może bowiem doprowadzić do marginalizacji
znaczenia i spadku gotowości bojowej ciężkiego komponentu US Army. Należy
podkreślić, że dyplomacja amerykańska tylko wtedy będzie mogła sobie pozwolić
na użycie owych brygad, gdy ciężkie dywizje będą odpowiednio wyposażone
i gotowe do przeciwstawienia się każdemu przeciwnikowi w pełnoskalowym,
klasycznym konflikcie wojennym.
Podsumowując można stwierdzić,
że tylko od mądrości i rozwagi amerykańskiej dyplomacji zależy, czy rewolucja
w US Army przyniesie Ameryce korzyści. 
Zachęcam
wszystkich do przesyłania swych uwag lub komentarzy na adres mojego e-maila
(odorowiczb@2com.pl)
lub też do
udziału w dyskusji na Militarnym
Forum Dyskusyjnym.
Bartosz Odorowicz
