W lotniczej operacji „Deliberate Force” z 1994 roku, na 236 maszyn biorących w niej udział 31 było francuskich, co stanowiło drugi pod względem liczebności (po amerykańskim) kontyngent. W siłach IFOR od 1996 roku służyło 7,5 tys. Francuzów (3-ci kontyngent co do wielkości, po Amerykanach i Brytyjczykach). W grudniu 1998 roku, generał Marcel Valentin został głównodowodzącym wojsk NATO w Macedonii. Ów znaczący udział militarny Francji był wynikiem polityki zbliżenia do wojskowej struktury NATO, jaką prowadził od początku prezydentury Jacques Chirac (symbolicznym faktem stało się przeniesienie Dowództwa Armii Lądowej - CFAT - do Lille, znajdującego się tylko godzinę drogi od Mons - kwatery głównej NATO), zasobnością budżetu ministerstwa obrony oraz chęcią zademonstrowania potęgi wojskowej Paryża, zwłaszcza wobec Amerykanów i krajów UE.
    W operacji kosowskiej wzięło aktywny udział oczywiście francuskie lotnictwo. Na początku maja minister obrony Alain Richard przyznał, że wykonało ono od początku akcji (tzn. od 24 marca) prawie 950 lotów, co stanowiło 6,5% wszystkich. W nalotach uczestniczyło około 60-ciu francuskich maszyn różnych typów (Mirage-2000, Mirage F1, Jaguar, Super Etendard), w tym samoty pokładowe wiekowego już dość lotniskowca „Foch”. Warto także powiedzieć, że z baz francuskich na Morzu Śródziemnym korzystały tankowce USAF, na co odrębną zgodę wydał rząd (choć stało się to dopiero w maju).
    Co do wojsk francuskich w Macedonii, to początkowo stacjonował tam 13 pułk spadochronowy, 1 pułk spadochroniarzy piechoty morskiej oraz pododdziały kilku innych związków taktycznych. Zgrupowano w Macedonii najnowszy sprzęt łącznościowy i systemy rozpoznawcze dostępne w armii francuskiej, a lotnictwo używało najnowszych pocisków rakietowych i bomb, przez co lewicowa prasa demagogicznie oskarżała armię o robienie sobie z Kosowa i Macedonii poligonu doświadczalnego. W maju do Macedonii dotarły następne oddziały: 6 pułk Legii Cudzoziemskiej, 21 pułk piechoty morskiej i 1 pułk Spahi. Na początku czerwca stacjonowało więc tam 3 tys. żołnierzy francuskich, a następne 3 tys. było w drodze z metropolii (w tym m.in. 66 najnowszych czołgów typu Leclerc i 8 dział samobieżnych). Zanim jednak ciężki sprzęt dotarł do Macedonii (a stało się to dopiero w czerwcu - tuż przed samym wejściem do Kosowa) francuscy dowódcy zżymali się na rząd Jospina, że brakuje im czołgów, transporterów i dział, i w razie ataku serbskiego Francuzi musieliby  ponieść duże straty. Rząd jednak specjalnie nie wysyłał ciężkiego sprzętu, aby nie sprawiać wrażenia przygotowań do akcji ofensywnej i nie drażnić Belgradu oraz Moskwy. Ogółem wysłanie do Kosowa prawie 7 tys. żołnierzy oraz kilkudziesięciu samolotów, kosztowało francuski rząd wg różnych szacunków od 3,5 do 4 mld franków. Natomiast miesięczne koszty udziału w akcji NATO, wynosiły od 38 do 45 mln euro.
    Sprawą, która okazała się nadspodziewanie trudna, była kwestia kolejności wejścia oddziałów natowskich do Kosowa. Już 8 czerwca, w trakcie negocjacji z serbskimi wojskowymi na temat harmonogramu tej operacji, rzecznik prezydenta Chiraca powiedział, że wejście Brytyjczyków do Kosowa jako pierwszych byłoby „nieodpowiednie”, bo oddziały francuskie stacjonowały w Macedonii najdłużej (bo już od 6-ciu miesięcy). Francuscy dowódcy nie zgodzili się jechać za Brytyjczykami, więc ustalono, że przydzielona im zostanie osobna droga. Okazało się jednak, że ów górski szlak jest dokładnie zaminowany i gdy 14 czerwca Brytyjczycy dotarli do Pristiny a Niemcy do Prizrenu, Francuzom udało się zaledwie rozminować drogę. Cała chwała „wyzwolicieli ludności albańskiej” przypadła więc anglosasom i Niemcom.
   Sektor francuski, którego szefem był gen. Bruno Cuché, mieścił się przy granicy Kosowa z Serbią, a głównym miastem była Kosowska Mitrovica, zamieszkana zarówno przez Albańczyków jak i Serbów. Sytuacja była napięta. Dochodziło do starć ulicznych. Żołnierze francuscy starali się izolować obie społeczności, ale to nie przynosiło rezultatów. Serbowie wypowiadali się dość pozytywnie o Francuzach, jednak Albańczycy byli do nich wrogo nastawieni. Basri Nemadi, odpowiedzialny w Mitrovicy za kontakty UCK z natowskim wojskiem i Bajram Rexhepi - burmistrz miasta, grozili nawet zbrojnymi starciami, jeśli „postępowanie francuskiego wojska się nie zmieni”. Chodziło głównie o to, że gen.Cuché zabronił Albańczykom wstępu do serbskiej części miasta, mimo, że wielu z nich tam mieszkało. Dlatego odmówili oni współpracy z żołnierzami francuskimi. W szpitalu w Mitrovicy pracowało niewielu Albańczyków (tylko 160, podczas gdy Serbów - 560). Trzeba jednak przyznać, że postępowanie Francuzów było bardzo wyważone, wręcz liberalne wobec ludności albańskiej i UCK. Nie było zbyt wielu kontroli, nie rozbrajano partyzantów na siłę (o co pretensje do Francuzów mieli sojusznicy z NATO). W Mitrovicy można było posiadać broń, jeszcze przez długi czas po tym, jak w Pristinie Brytyjczycy oficjalnie tego zakazali. Jedną z ciekawszych francuskich inicjatyw było założenie radia Accord FM (Zgoda FM), nadającego wiadomości (po albańsku i serbsku) oraz muzykę zachodnią od lat 50-tych po techno.
   Sprawą która dogłębnie poruszyła francuskimi politykami i opinią publiczną, była domniemana afera szpiegowska. 9 kwietnia w brytyjskim dzienniku „The Daily Telegraph” ukazał się sensacyjny artykuł, mówiący o tym, że NATO podejrzewa Francuzów o sprzyjanie Serbom. „Francja jest trzymana z dala od pewnych wojskowych planów, bo Waszyngton obawia się, że przekazałaby je Miloseviciowi”- pisał „The Daily Telegraph”. Od razu przypomniano też aferę majora Pierre-Henri Bunel’a, szefa gabinetu francuskiego przedstawicielstwa w Kwaterze Głównej NATO w Brukseli, który w listopadzie 1998 roku przyznał się do przekazania wywiadowi serbskiemu informacji na temat planowanych przez NATO operacji w Kosowie. Na trop działalności mjr.Bunel’a wpadł kontrwywiad amerykański. Brytyjskie gazety nie omieszkały wspomnieć także sprawy majora Gourmelon’a, dowódcy jednego z francuskich batalionów stacjonujących w Bośni, który współpracował z Serbami, pozwalając zbiec m.in. kilku przestępcom wojennym. Francja poczuła się spoliczkowana - tak można opisać reakcje francuskiej prasy na brytyjskie zarzuty. Oczywiście rzecznik NATO, Jamie Shea, natychmiast zdementował jakoby alianci nie mieli do Francji zaufania. W podobnym duchu wypowiadał sie również minister obrony Richard. Wskazał on jednak w swoim przemówieniu na inny aspekt sprawy: „O ile działamy z Amerykanami ramię w ramię, jeśli chodzi o obronę wspólnych wartości, o tyle pewne różnice mogą zaistnieć w szczegółach” - mówił Richard.
    Dziennik „Liberation” opublikował wywiad z anonimowym wysokim oficerem francuskim, który przyznał, że Francja ma prawo swoistego weta jeśli chodzi o naloty. Jeśli francuscy oficerowie sprzeciwiają się bombardowaniu jakiegoś celu (elektrowni, fabryki etc), to nie zostanie on zniszczony. Z drugiej jednak strony, jak przyznał ów oficer, o wielu nalotach Francuzi dowiadują się wręcz z telewizji, a to oznacza, że Amerykanie i Brytyjczycy rzeczywiście nie informują ich o wszystkich swoich planach. Ostatecznie sprawa ucichła, choć niesmak i nieufność wśród sojuszników pozostała, jak można mniemać.