POLACY
prof.
Mieczysław
Bekker
1905-1989
Profesor Mieczysław Bekker był twórcą teorii pojazdów terenowych i właśnie w tej dziedzinie jeszcze przed wybuchem II wojny światowej pracował na rzecz Wojska Polskiego. Konstruowanie i badanie pojazdów terenowych dla wojska, to dziedzina której był wierny do końca życia.
W latach 1929-31 odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Saperów, którą ukończył w stopniu podporucznika. Wkrótce po zakończeniu służby podjął pracę w Wojskowym Instytucie Badań Inżynierii (WIBI) w Warszawie. Równolegle z pracą w latach 1936-39 Mieczysław Bekker był wykładowcą w Studium Wojskowym Politechniki Warszawskiej oraz w Szkole Inżynierii Wojskowej w Warszawie. Znaczący jest jego dorobek teoretyczny i dydaktyczny z okresu pracy na uczelniach. Mieczysław Bekker opracował i wykładał podstawy teorii współpracy koła lub gąsiennicy z mało zwięzłym podłożem. Teoria ta po 30 latach została określona nową dziedziną wiedzy o nazwie terramechanika.
We wrześniu 1939 roku walczył na froncie, a następnie wraz z cofającymi się wojskami przekroczył granicę z Rumunią, gdzie został internowany na pół roku. Z Rumunii przedostał się do Francji, gdzie znalazł zatrudnienie jako uznany specjalista w Wydziale Czołgów Ministerstwa Uzbrojenia w Paryżu. Niebawem uzyskał ofertę od władz kanadyjskich, które zaoferowały przeniesienie go do Biura Badań Broni Pancernej w Ottawie. Bekker ofertę przyjął. W 1943 roku po propozycji Kanadyjczyków został wcielony do armii kanadyjskiej, którą opuścił w 1956 roku w stopniu podpułkownika.
Jednak główną działalność naukową Mieczysław Bekker rozwinął dopiero w Stanach Zjednoczonych, gdzie opublikował swoje najważniejsze prace: "Theory of land locomotion" w roku 1956, "Off the road locomotion" w 1960 roku i "Introducion to terrain vehicle" w 1969 roku. Profesor Bekker był też w tym czasie wykładowcą na Uniwersytecie w Michigan.
W 1961 roku koncern General Motorszaangażował prof. M. Bekkera do prac nad zbudowaniem pojazdu księżycowego, który byłby wykorzystywany przez misje Apollo. W roku 1969 został wyłoniony w wyniku konkursu pojazd LRV (Lunar Roving Vehicle) opracowany wspólnie przez General Motors i Boeing Company. Profesor Bekker był autorem całości rozwiązań technicznych, które zapewniały poruszanie się LRV po gruncie księżycowym. Każde koło LRV było napędzane silnikiem elektrycznym, a zasób energii zapewniał przebieg 92 km. Najciekawsze rozwiązanie techniczne to koła LRV wykonane według pomysłu prof. Bekkera. Zostały one wykonane z drucianej siatki stalowej z nakładkami z tytanowych blaszek, które zwiększały przyczepność kół do powierzchni satelity Ziemi.
Pierwsza misja w której użyto LRV to Apollo 15, gdzie podczas 3 jazd astronauci przebyli pojazdem 27,9 km ze średnią prędkością 9,2 km/h i maksymalną 14 km. W czasie następnej misji - Apollo 16, pojazd również wykorzystany został trzykrotnie przejeżdżając łącznie 27,1 km w ciągu 3 godzin i 26 minut. Ostatnia wyprawa z użyciem pojazdu księżycowego przejechała łącznie 36,1 km w czasie 4 godzin i 27 minut oraz osiągając prędkość maksymalną 18 km/h.
Wszystkie 3 pojazdy LRV pozostały na Księżycu.Sukcesy pojazdów LRV były dla prof. Bekkera podsumowaniem całego dorobku naukowego i konstruktorskiego. Nadano mu tytuły doktora honoris causa m.in. przez Politechnikę w Monachium, Uniwersytet w Ottawie i Uniwersytet w Bolonii. Prace prof. Bekkera zostały praktycznie wykorzystane przy projektowaniu oraz eksploatacji pojazdów terenowych, przede wszystkim dla wojska. Profesor Bekker zmarł 8 stycznia 1989 roku.
POJAZD LRV - rysunki techniczne:
