Kiedy po dziesięciu latach krwawej wojny nic nie zapowiadało rychłego zdobycia Troi, sztab napastniczej armii achajskiej zebrał się, aby ostatecznie zdecydować o kontynuowaniu działań lub podjąć trudną i upokarzającą decyzję o zdjęciu oblężenia i wycofaniu się w granice własnych terytoriów.

    Obecni na naradzie dowódcy poszczególnych kontyngentów wojskowych, reprezentujący wszystkie prawie państewka-miasta ówczesnej Grecji, wyrażali przeciwstawne poglądy na postawione pytania i pewnie długo nie osiągnęliby porozumienia, gdyby nie wypowiedź Odyseusza - dowódcy liczącego zaledwie 12 okrętów regimentu z niewielkiej wyspy Itaki.
    Pomimo, że dowodził małą jednostką, sam Odys był ceniony jako facet o szczególnie porządnie poukładanych szarych komórkach i znany z niekonwencjonalnego sposobu postrzegania wielu spraw. Dlatego też pełnił on funkcję szefa ówczesnego Oddziału II Sztabu - czyli kierował wywiadem i rozpoznaniem.
    Tenże właśnie łebski gość przedstawił na naradzie, o której tu mowa, ni mniej, ni więcej, tylko rzecz następującą: zaproponował mianowicie aby armia, owszem, załadowała się niezwłocznie na okręty i opuściła niegościnne brzegi trojańskie.
    Kiedy oburzeni na takie dictum dowódcy, optujący za kontynuowaniem wojny zarzucili Odysowi tchórzostwo i brak woli prowadzenia walki aż do ostatecznego zwycięstwa, ten odrzekł z chytrym uśmiechem, że rezygnować ze zwycięstwa i zdobycia wrażego grodu ani myśli. Widząc opadnięte ze zdziwienia szczęki swych towarzyszy broni, wyjawił im wreszcie zarysy opracowanego przez siebie planu, który w roboczej wersji nosił kryptonim "Nasza Szkapa".
    Było to pierwsze w dziejach użycie małego oddziału wojsk specjalnych - komandosów - do wykonania zadania typu dywersyjnego na tyłach przeciwnika. Pomyślne wykonanie tego zadania miałoby decydujący wpływ na realizację celów szczebla operacyjnego i strategicznego, a mianowicie zdobycie miasta i definitywne, zwycięskie zakończenie wojny. Bezpośrednie działania komandosów miały być poprzedzone specjalną operacją logistyczno-inżynieryjną oraz precyzyjnie opracowanym i wykonanym działaniem maskującym i dezinformującym nieprzyjaciela.
    Szczegółowo operacja "Nasza Szkapa", zwana później szeroko w literaturze pod kryptonimem "Koń Trojański", wyglądała interesująco. Greckie wojska inżynieryjne z pozyskanego w okolicznych lasach drewna zbudowały w ciągu kilku dni olbrzymią drewnianą statuę w kształcie konia. Po zakończeniu tej dość dziwnej budowli, pozostawili monstrum na brzegu morza, a sami wsiedli na swoje okręty i w kilka godzin cała flota zniknęła za horyzontem.
    Oblężeni do niedawna Trojanie z niedowierzaniem spostrzegli któregoś pięknego poranka, że po wrogach nie ma śladu. Pozostał po nich jedynie ten dziwny, drewniany koń, o którym nie wiedzieli co sądzić.
    Tymczasem zwiadowcy, badający na wszelki wypadek teren wokół miasta, pochwycili w nadbrzeżnych zaroślach jakiegoś podejrzanego typka, który ani chybi wyglądał na Greka. Wzięty niezwłocznie na spytki jeniec wyznał, że w ostatniej chwili zdezerterował z armii greckiej, gdyż przypadkowo dowiedział się, iż jest przeznaczony na ofiarę dla bogów, w celu zapewnienia wojsku szczęśliwego powrotu do domu.
    Mimo, że uważał się za pobożnego Greka, to jednak nie uśmiechało mu się spotykać w tak młodym wieku z całym aeropagiem bogów olimpijskich i dlatego dał nura w chaszcze tuż przed odpłynięciem floty w pełne morze. Teraz, oczywiście, jest spalony u swoich. W dodatku wpadł do trojańskiej niewoli i chyba "czapa" go nie minie.
    Trojanie jednak zapewnili biadolącego jeńca, że nie stanie mu się krzywda, bo już wtedy wyznawali zasadę, że "wróg mojego wroga jest moim przyjacielem".
    Chcieli tylko, aby im wyjaśnił, po kiego grecy zbudowali tę wielką, drewnianą kobyłę? Wtedy Sinon - który jak się domyślacie, był agentem Odyseusza i działał w ramach planu dezinformacji - po pewnym wahaniu i długich namowach wyjaśnił, że konia zbudowali jako wotum i ofiarę dla bogów.
    A konisko jest dlatego takie wielkie, żeby go nie można było wciagnąć przez bramy miejskie do środka grodu, ponieważ przepowiednia głosi, że gdy się to stanie, koń zapewni zwycięstwo i szczęście swoim właścicielom.
    Ludzie zmęczeni długotrwałą wojną chętnie słuchali pomyślnych dla siebie i miłych sercu wieści, toteż gładko połknęli bajer greckiego agenta. Jeden tylko, trochę cwańszy Trojańczyk, niejaki Lakoon, kręcił nosem na ten kit, że nie należy zbytnio ufać greckim prezentom.
    Nie zdążył jednak zarazić swoim sceptycyzmem rodaków, ponieważ w błyskawiczny sposób został sprzątnięty przez agentów specjalnych wywiadu greckiego.
    Tymczasem Trojanie, chcąc sobie zapewnić pomyślność, pełni euforii i radości z zakończonej zwycięsko wojny, zabrali się raźno do wciągania drewnianej chabety w obręb twierdzy. Z powodu wielkości konia, zmuszeni byli nawet rozwalić kawał miejskich murów, ale postawili na swoim.
    W mieście niezwłocznie rozpoczęła się ogólna balanga z okazji zwycięstwa. Wiara nie żałowała sobie sikacza i w krótkich abcugach całe towarzystwo, włącznie ze służbą wartowniczą na murach, było w sztok zalane.

   Wtedy to nasz znajomek Sinon otworzył ukryty w brzuchu drewnianego konia właz, z którego błyskawicznie desantowała się specgrupa pod dowództwem samego Odyseusza.
    Były to bowiem jeszcze stare, dobre czasy, kiedy planujący operację sztabowcy mieli chwalebny zwyczaj kierowania ich przebiegiem na pierwszej linii. Gdyby ten zwyczaj utrzymał się do późniejszych czasów, podejrzewam, że wiele wojen i bitew o fatalnym zakończeniu nie pojawiłoby się na kartach historii.
    Gdyby, na przykład, sławny marszałek Montgomery, zwany Monty, musiał opuścić swój marszalkowski tyłek na spadochronie w pełne niemieckich, pancernych grenadierów okolice mostu w Arnhem, to najpierw trzy razy by się dobrze zastanowił.
    A tak siedział w przytulnym gabinecie za wygodnym biurkiem i wbijał kolorowe chorągiewki w mapy, w czasie kiedy podczas wymyślonej przez niego operacji "Maarket-Garden" ginęły setki świetnych chłopaków z brytyjskiej I Dywizji Powietrzno-Desantowej i polskiej Samodzielnej Brygady Spadochronowej generała Sosabowskiego.
    Wtedy jednak w Troi Odyseusz osobiście dowodził grupą komandosów, zlikwidował posterunki strzegące bram miejskich i podpalając miasto dał sygnał czającej się w pobliżu armii greckiej, która pod osłoną nocy powróciła z morza na pozycje wyjściowe do szturmu na miasto.
    Dalej poszło już gładko, jeśli można tak powiedzieć o miłym zajęciu wyrzynania w pień załogi i mieszkańców dużego miasta, a jego samego spalenia i obrócenia w perzynę.
    Uratował się tylko niejaki Eneasz z rodziną i garstką przyjaciół, ale jego dzieje to zupełnie inna historia. Dalsze przygody Odyseusza zapisane są również w sporej księdze, więc kto chce znać szczegóły, niech czyta Homera.