Historia ta rozpoczęła się 27 czerwca 1976 roku na lotnisku w Atenach. Do rejsowego samolotu Airbus francuskich linii lotniczych Air France lecącego z Tel Awiwu do Paryża, wsiadło wraz z kilkudziesięcioma innymi pasażerami, dwoje młodych Niemców - Gabriela Tindemann i Wilfried Boese oraz dwóch młodych ludzi pochodzenia arabskiego. Niemka miała w ręku torebkę i bombonierkę, jeden z Arabów dużą puszkę z daktylami.
    Gdy samolot wystartował, Gabriela Tindemann udała się z bombonierką pod pachą do toalety. Po chwili energicznie wyskoczyła, trzymając w jednej ręce odbezpieczony granat, w drugiej pistolet.

    - Wszyscy siadać! - wrzasnęła - Każdy zostaje na swoim miejscu. Cisza! Ręce na głowy!
    Jej partner, również z pistoletem w ręku, szybkim krokiem udał się w stronę kabiny pilotów. Po chwili z głośników popłynęły angielskie słowa z mocnym niemieckim akcentem.
    - Jestem Hamed L. Kubesi z oddziału Che Guevary związanego z Ludowym Frontem Wyzwolenia Palestyny. Od teraz jestem dowódcą, a samolot jest pod naszą całkowitą kontrolą.
    Dalej przez 10 minut wyjaśniał przerażonym pasażerom, że maszyna została porwana po to, by ukarać Francuzów za sprzedanie Izraelowi myśliwców Mirage i reaktora atomowego oraz, że domagają się uwolnienia 53 swoich towarzyszy więzionych we Francji, w Niemczech, Szwajcarii i oczywiście w Izraelu. 258 pasażerów i 12 członków załogi jest ich zakładnikami. Zakończył groźbą, że jeśli Izrael nie spełni żądań porywaczy, wszyscy zginą.
    Pasażerowie I klasy zostali zmuszeni do przejścia do pomieszczeń klasy turystycznej. Dwaj Arabowie umieścili na drzwiach i wyjściach awaryjnych materiały wybuchowe. Ostrzegli przy tym pasażerów, że przy pierwszej próbie oporu ładunku ekspodują.
    Tymczasem samolot zmienił kurs i skierował się w stronę Libii. Wkrótce wylądował na lotnisku w Benghazi.
    Postój trwał dziewięć godzin. Pasażerowie spędzili ten czas w samolocie przy 35-stopniowym upale. Na szczęście Libijczycy dostarczyli jedzenie i picie. Porywacze zezwolili na ewakuację młodej kobiety w ciąży, która dostała krwotoku. Dla pozostałych stało się jasne, że ich gehenna dopiero się zaczęła, a lotnisko w Benghazi jest tylko chwilowym przystankiem.

    Samolot wystartował. Samozwańczy dowódca ogłosił, że wyruszają w końcowy etap podróży. Dokąd? - tego nie powiedział. Większość pasażerów sądziła, że lecą do Paryża. Gdy po kilku godzinach wylądowali, okazało się, że są w Ugandzie. W największe jednak zdumienie wprawiło ich znakomite samopoczucie porywaczy, którzy czuli się tu jak u siebie w domu. Po pierwszej wizycie prezydenta Idi Amina u zakładników było jasne, że porywacze są w zmowie z władzami Ugandy. Jeszcze tego samego dnia radio ugandyjskie podało komunikat o porwaniu samolotu i przedstawiło żądania porywaczy.
 

    Nazajutrz w Jerozolimie odbyło się posiedzenie izraelskiego parlamentu. Posłowie udzielili rządowi wszelkich pełnomocnictw w celu zapewnienia bezpieczeństwa pasażerom porwanego samolotu.
    Premier Izaak Rabin powołał sztab kryzysowy, który natychmiast przystąpił do działania. W pierwszym rzędzie uruchomiono agentów izraelskich, działających we wszystkich krajach mogących mieć coś wspólnego z porwaniem, przede wszystkim w Ugandzie. Z Paryża nadeszła informacja uzyskana od uwolnionej w Libii kobiety. Wywiad izraelski miał więc pierwsze dane o porywaczach i sposobach ich działania. Wkrótce agenci z Kampali, stolicy Ugandy, nadesłali meldunki o sytuacji na lotnisku w Entebbe.
    Najpoważniejszym problemem paraliżującym działania rządu izraelskiego było to, że prezydent Ugandy Idi Amin był jawnym wspólnikiem porywaczy. Jednym z warunków uwolnienia zakładników postawionych przez porywaczy, było wypuszczenie 53 terrorystów odbywających kary w izraelskich, francuskich i niemieckich więzieniach. Mieli oni być dostarczeni przez Izrael na lotnisko Entebbe w ciągu trzech dni, a więc do czwartku 1 lipca 1976 roku.
    Sztab kryzysowy uznał, że z porywaczami należy pertraktować jak najdłużej, a jednocześnie szukać innego rozwiązania aniżeli uwolnienia kilkudziesięciu groźnych terrorystów. W grę wchodziła tylko operacja wojskowa. Izraelczycy liczyli się jednak z międzynarodowymi konsekwencjami takiego kroku, a także z niebezpieczeństwem, jakie ono niosło dla zakładników.
    Był to nie lada problem dla sztabowców. Uganda leży w głębi Afryki, w odległości 4 tysięcy kilometrów od Izraela. 257 zakładników to masa ludzi. Należałoby tam wysłać znaczne siły wojskowe. Na trasie przelotu leżą tylko wrogie wobec Izraela państwa: Egipt, Arabia Saudyjska, Etiopia. Trudno byłoby niepostrzeżenie przerzucić do Ugandy większe oddziały. W grę może wchodzić tylko zaskoczenie terrorystów i oddziałów ugandyjskich, strzegących zakładników i lotniska. Inaczej życie porwanych pasażerów byłoby wystawione na poważne niebezpieczeństwo.
    Mimo pesymistycznych nastrojów, specjaliści różnych służb armii izraelskiej pracowali nad planem akcji wojskowej. Równocześnie minister spraw zagranicznych Izraela, za pośrednictwem ambasadora Somalii, prowadził z porywaczami rozmowy na temat uwolnienia ich towarzyszy. Porywacze uparli się, aby wymiana zakładników na uwolnionych terrorystów odbyła się na lotnisku w Entebbe, na co Żydzi się nie godzili.
    Obawiali się, że nieodpowiedzialny prezydent Ugandy nie może stanowić gwarancji bezpiecznej wymiany. Rozmowy stanęły w martwym punkcie. Termin wyznaczony przez porywaczy zbliżał się z każdą godziną. Gdy już nie było innego wyjścia, Izraelczycy taktycznie zgodzili się na warunki Palestyńczyków. Ogłosili, że dostarczą zwolnionych więźniów na lotnisko w Entebbe, proszą jednak o przedłużenie terminu, gdyż mają kłopoty z odnalezieniem w europejskich więzienaich niektórych osób, a  i procedura uwalniania ich przez Francuzów i Niemców przedłuża się.
    Decyzja Izraela wywołała radość wśród zakładników i porywaczy. W geście dobrej woli zgodzili się przedłużyć termin wymiany z czwartku do niedzieli 3 lipca do godziny 1200, a także uwolnić natychmiast wszystkich pasażerów nie będących Żydami. Z 257 zakładników liczba ta zmalała do 104. Zostało też 12 członków załogi, którzy nie zgodzili się lecieć do Paryża, dopóki nie zostaną uwolnieni wszyscy pasażerowie.
    Gest porywaczy wywołał w Izraelu deteminację. Zakładnikami pozostali już tylko Żydzi plus francuska załoga samolotu. Dalsze pertraktacje z porywaczami nie miały sensu. Przesunięcie terminu uwolnienia więźniów o trzy dni stwarzało nadzieję na należyte przygotowanie akcji wojskowej.
    Prace w sztabie armii izraelskiej ruszyły pełną parą. Z godziny na godzinę wyłaniał się plan uderzenia, które za kilka dni wprawiło w osłupienie cały świat, a w krajach arabskich ugruntowało mocarstwową pozycję Izraela na Bliskim Wschodzie.
    Do bazy lotniczej Sharm-el-Sheik na południu Izraela sprowadzono 150 najlepszych oficerów i żołnierzy armii izraelskiej. Wybudowano z belek i dykty naturalnej wielkości budynek na wzór tego, w którym porywacze przetrzymywali zakładników. Port lotniczy w Entebbe budowali przed laty specjaliści izraelscy. Przy ich pomocy odtworzono dokładny plan lotniska, pasów startowych i położenie poszczególnych obiektów. Agenci Mossadu dostarczyli informacji o siłach wojskowych strzegących lotniska a zwłaszcza o lotnictwie ugandyjskim.
    Plan zakładał, że w akcji weźmie udział 5 samolotów: trzy transportowe C-130 Hercules i dwa Boeingi 707. Oddział z pierwszego Herkulesa miał za zadanie opanować tuż po wylądowaniu budynek, gdzie przetrzymywano zakładników, uwolnić ich i ewakuować do Herculesa.
    Żołnierze drugiej maszyny mieli zdobyć główny budynek dworca lotniczego, zniszczyć wszelkie urządzenia łączności i utrzymać go pod kontrolą do czasu odlotu samolotu z zakładnikami. Wreszcie zadaniem trzeciej grupy było zniszczenie dwóch eskadr wojskowych MiGów-17 i 21 stacjonujących na lotnisku w Entebbe dla zapobieżenia ewentualnego kontraataku ze strony lotnictwa ugandyjskiego. Herculesy w powietrzu były bowiem całkowicie bezbronne.
    Oba Boeingi nie brały bezpośredniego udziału w ataku. Jeden pełnił funkcję szpitala i miał oczekiwać na rannych w pobliskiej Kenii. Drugi zaś miał spełniać rolę ośrodka koordynującego drogą radiową działania poszczególnych oddziałów na lotnisku, a jednocześnie zapewnić stałą łączność z władzami Izraela.
    Przez dwa dni komandosi ćwiczyli na makietach poszczególne operacje, zaś sztabowcy dopracowali ostatnie szczegóły taktyczne akcji. Grupa uderzeniowa liczyła około 100 żołnierzy i składała się z komandosów z 35. Brygady Spadochronowej oraz Brygady Piechoty Golani. Jako trzon tej grupy występowali komandosi z Jednostki 269. (Sayeret Matkal).
    Ustalono, że operacja nie może trwać dłużej niż 55 minut. Liczono się z interwencją armii ugandyjskiej. Zaplanowano czas przebiegu poszczególnych elementów operacji: opanowanie budynku dworca lotniczego - do 10 minut od lądowania, ewakuacja zakładników - 20 minut, sprawdzenie, czy ewakuowano wszystkich zakładników oraz zabezpieczenie ewakuacji - 10 minut i powrót grupy uderzeniowej oraz start - 12 minut.

    W sobotę, 3 lipca po południu, w przeddzień upływu terminu wymiany zakładników na więźniów, z lotniska Sharm-el-Sheik wystartowało 5 samolotów. Izraelska kontrola ruchu powietrznego zgłosiła służbom lotniczym krajów na trasie przelotu jednostki specjalnej lot czarterowego samolotu pasażerskiego El Al nr 167 do Nairobi. Obsługa stacji radarowych Egiptu, Arabii Saudyjskiej, Sudanu i Etiopii obserwowała na ekranach radarów przelot samolotu zgłoszonego jako pasażerski, nie podejrzewając, że w istocie lecą trzy samoloty, jeden nad drugim, a ponadto jeszcze dwa na znacznie większej wysokości, będące poza zasięgiem radarów.

    Tym sposobem, wysyłając od czasu do czasu sygnały zakłócające funkcjonowanie radarów naziemnych, flotylla izraelskich samolotów dotarła w rejon Entebbe przelatując w początkowej fazie lotu nad Morzem Czerwonym, później zaś nad Sudanem, Etiopią i Kenią.
    Po drodze odłączył od nich Boeing ze szpitalem polowym na pokładzie, lądując w Nairobi, gdzie miał czekać na powrót jednostki specjalnej po akcji. Drugi Boeing skierował się bezpośrednio na Entebbe. Wieży kontrolnej zameldował się jako lot nr 17 linii lotniczej East African Airways łączącej Nairobi z Entebbe. Uzyskał zgodę na lądowanie. Nie dolatując jednak nawet do początków betonowego pasa, pilot włączył pełną moc silników i samolot zaczął gwałtownie wznosić się. Za chwilę zniknął z ekranu ugandyjskiego radaru, mimo że nadal znajdował się nad lotniskiem.

   Post scriptum
    W akcji na Entebbe w Ugandzie zginął jeden żołnierz izraelski, trafiony w ostatniej chwili przypadkową kulą ugandyjskiego żołnierza. Zginęło także dwóch zakładników, a trzeci zmarł w kilka godzin po akcji. Dwóch innych rannych przeżyło.
    Rozwścieczony nieudolnością swoich oficerów i żołnierzy prezydent Ugandy Idi Amin "Dada" nazajutrz po tym wydarzeniu kazał rozstrzelać wszystkich odpoiwedzialnych za kompromitację na lotnisku w Entebbe. Zdymisjonował również większość oficerów swego sztabu generalnego. Zrobił czystkę wśród pracowników lotnictwa ugandyjskiego.
    W rok później oficerowie, którzy przeżyli pogrom obalili prezydenta, który mimo woli... ułatwił Izraelczykom odbicie pasażerów porwanego samolotu.