Znanych jest niewiele przykładów działalności Sayeret Matkal, m.in.:  
- 19 lipca 1969 roku komandosi Sayeret Matkal wraz z płetwonurkami marynarki wojennej dokonali rajdu na Zieloną Wyspę na Kanale Sueskim, w czasie którego zniszczyli stację radiolokacyjnbą i stanowiska artylerii plot;  
- 9 maja 1972 roku (operacja Isotop 1) Sayeret Matkal odbił z rąk terrorystów z Czarnego Września samolot Boeing 767 belgijskich linii lotniczych Sabena;  
- 26 czerwca 1972 roku w operacji Argaz Bet komandosi Jednostki 269. porwali 5 oficerów syryjskiego wywiadu, którzy planowali ataki dywersyjne przeciw Izraelowi (wymieniono ich później na 3 izraelskich pilotów);  
- 10 kwietnia 1973 roku w operacji Wiosenna Młodość przeprowadzili rajd na kwaterę główną Czarnego Września w Bejrucie oraz fabrykę bomb dla terrorystów; w operacji tej byli wspierani przez 30 agentów Mossadu oraz komandosów marynarki wojennej;  
- 3 lipca 1976 w operacji Piorun (Yonathan) w Entebbe w Ugandzie m.in. komandosi Sayeret Matkal uwolnili pasażerów samolotu linii Air France porwanych przez terrorystów;  
- 16 kwietnia 1985 roku - likwidacja Abu Dżihada;  
- 31 lipca 1989 roku - porwanie szejka Obeida;  
- 21 maja 1994 roku - porwanie Al-Diraniego.  

    Sayeret Matkal wykonywał też działania odwetowe na Palestyńczykach odpowiedzialnych za porwanie i śmierć izraelskich sportowców na Olimpiadzie w Monachium w 1972 roku.

   Na początku marca 1988 roku agent Amanu, który przeniknął w szeregi OWP znalazł się w posiadaniu informacji o dokładnym miejscu pobytu Abu Dżihada, który znajdował się w luksusowej willi w Sidi Bou Said. Niedaleko, bo zaledwie 20 km od Sidi Bou Said, w Tunisie, znajdowała się główna siedziba OWP. Ustalenie miejsca pobytu Abu Dżihada nie było specjalnie trudne dla izraelskiego wywiadu, który w Tunezji miał ogromną ilość zakonspirowanych agentów. Niemal wszystkich wycofano wkrótce z Tunezji, aby zminimalizować przeciek informacji. 
    Służby specjalne zgromadziły olbrzymią ilość informacji, które mogły się  przyczynić do sukcesu misji. Znano dokładny rozkład dnia Abu Dżihada, zbudowano makietę jego willi w skali 1:1, płetwonurkowie z 13. Flotylli zbadali plażę w pobliżu Sidi Bou Said, a na izraelskim wybrzeżu stworzono niemal identyczne warunki, jak w miejscu, gdzie mieli lądować komandosi Sayeret Matkal. Podczas prób w makiecie willi akcja trwała 22 sekundy - mniej niż założyli planiści. 
    14 kwietnia na międzynarodowym lotnisku Tunis-Carthage wylądowała siedmioosobowa grupa agenntów Mossadu z libańskimi paszportami i doskonale udający libijskich turystów. 
    15 kwietnia dowódca Sayeret Matkal, który przybył do Tunezji również udając turystę, osobiście sprawdził przyszłe miejsce lądowania Sayeret Matkal. 

    W tym samym czasie w drodze na wybrzeże Tunezji znajdowały się 4 izraelskie korwety. Na ich pokładach znalazł się sztab operacji z dowodzącym misją generałem majorem Ehudem Barakiem - zastępcą szefa sztabu izraelskiej armii; szpital polowy; 2 łodzie szturmowe Cobra i śmigłowiec Bell 206. Łodzie szturmowe miały wspierać ogniem komandosów na plaży w przypadku ujawnienia ich obecnosci i wycofywania się, a śmigłowiec miał zapewnić szybką ewakuację rannych i zapewniać osłonę komandosom również w przypadku niepomyślnego rozwoju wypadków. 
`    Koniecznie trzeba podkreślić, że miejsce lądowania znajdowało się niemal tuż przy najbardziej strzeżonym obiekcie w Tunezji - Pałacu Prezydenta. 

    Misja dodatkowo nadzorowana była z pokładów dwóch samolotów Boeing 707, z których prowadzono również rozpoznanie elektroniczne i kontrolę prognoz meteorologicznych oraz stanu morza dla miejsca operacji. W jednym z samolotów znajdował się oprócz szefa izraelskich sił powietrznych, także szef Amanu. Loty obydwu samolotów odbywały się oficjalnie jako przeloty samolotów pasażerskich nad Morzem Śródziemnym i zabezpieczane były przez 2 samoloty-cysterny i 4 myśliwce F-16. 

    O północy, przy granicy wód terytorialnych Tunezji,  zespół okrętów izraelskich rozdzielił się na dwie grupy. Dwie korwety z zespołem komandosów Sayeret Matkal popłynęły w stronę Tunisu. Dwie mile od wybrzeży Tunezji na wodę spuszczono pontony, na których mieli przepłynąć do brzegu  komandosi podzielonych na cztery zespoły: A i B (bezpośredni wykonawcy wyroku) i ubezpieczające C i D. Po wylądowaniu pierwszego zespołu na plaży, który korzystał z miniaturowego pojazdu podwodnego i odebraniu go przez oczekujących agentów Mossadu, na okręty przekazano sygnał, że lądowanie przebiegło bez przeszkód. Wkrótce na brzegu znalazły się trzy pozostałe zespoły. Okręty izraelskie wycofały się z wód terytorialnych, aby uniknąć wykrycia przez radary, czy też przez tunezyjskich rybaków. 
    Na brzegu komandosi sprawdzili broń. Komandosi zespołów A i B posiadali pm Uzi oraz Mini Uzi, a zespoły C i D dodatkowo wyposażone były karabiny szturmowe Galil i km FN MAG. Wszystkie egzemplarze broni były pozbawione numerów i znaków firmowych i wyposażone były w tłumiki dźwięku. Każdy z komandosów ubrany był w czarny kombinezon, posiadał kamizelkę kuloodporną, małą radiostację oraz elektroniczne urządzenie namierzające, pozwalające ustalić położenie komandosa w przypadku dostania się do niewoli. Wszystkie rozmowy między komandosami było słychać także w centrum dowodzenia, a ich dokładne położenie wyświetlał potężny ekran. 
    Tuż po pierwszej w nocy, trzema samochodami: Peugotem 305 i dwoma busami VW, markami bardzo popularnymi w Tunezji, a więc nie rzucającymi się w oczy, zespół komandosów udał się do Sidi Bou Said pozostawiając w miejscu lądowania kilku komandosów mających za zadanie ubezpieczać późniejszy odwrót. 
    Kiedy grupa dotarła na miejsce agenci Mossadu poinformowali komandosów, że Abu Dżihada nie ma w willi! Komandosi musieli teraz podczas oczekiwania na cel zachować olbrzymią ostrożność. W dzielnicy roiło się od uzbrojonych ochroniarzy OWP, gdyż oprócz Abu Dżihada mieszkał tu także szef wywiadu OWP Abu Al-Chol oraz Abu Massen (Abbas). 
    W pół godziny później, około 0130 Abu Dżihad wrócił ze spotkania z Farukiem Kadumim, reprezentującym interesy OWP zagranicą. Agenci Mossadu podłączyli się do centralki telefonicznej, aby blokować wszelkie rozmowy z Tunisem i posterunkami policji, wojska i Gwardii Narodowej. 
    Komandosi czekali teraz na moment, kiedy zgaśnie światło w sypialni Abu Dżihada. Tak czas rozpoczęcia egzekucji określał szczegółowo opracowany plan. 
    Około 0230 zgasło światło w sypialni. Komandosi z założonymi goglami noktowizyjnymi ruszyli do akcji. Błyskawicznie zlikwidowano kierowcę-ochroniarza Abu Dżihada używając broni z tłumikiem. Zespół D otoczył willę blokując wszystkie drogi do niej, zespół C ubezpieczał wejścia do willi zespołów A i B. Zespół A (Aleph) wszedł od frontu i po sforsowaniu drzwi wejściowych biegiem udał się do sypialni Abu Dżihada likwidując po drodze kolejnego ochroniarza. Zespół B (Bet) szturmujący od tyłu willi i zabezpieczający wejścia i parter również zastrzelił następnego palestyńskiego strażnika. W willi był juź tylko Abu Dżihad z rodziną. 
    W kilka sekund później między oczy Abu Dżihada wymierzona była lufa pistoletu maszynowego Uzi. Nim zdążył się dobrze się przebudzić kilka peemów pocięło go seriami ładując w jego ciało siedemdziesiąt pocisków kaliber 9 mm. Jego żona Um, która przebudziła się w chwili, kiedy ostatni Uzi wypluł cały magazynek, straciła całkowicie głos i nie mogła wezwać pomocy. 
    Komandosi wycofali się bezszelestnie, agenci Mossadu zgarnęli dokumenty z biurka Abu Dżihada, a cała akcja trwała tylko 13 sekund. Było to o 9 sekund mniej niż podczas najlepszego rezultatu, jaki osiągnęli komandosi podczas ćwiczeń! 
    Nim córka Abu Dżihada zaalarmowała wrzaskiem całą ulicę, izraelscy komandosi byli już dawno w drodze na pokład korwet...