HISTORIA

WIELKIE WPADKI  MOSSADU

  Przez wiele lat izraelskie służby wywiadowcze uważane były za najlepsze w świecie. Po kilku spektakularnych akcjach utarło się wręcz mniemanie, że wywiad izraelski jest tak dobry, że nieledwie doskonały. Według tego, co przeciekło do prasy, MOSSAD pod każdym względem bił na głowę CIA i KGB razem wzięte i żadna z istniejących obecnie służb specjalnych nie mogła się równać z nim, jeśli idzie o morderczą precyzję i niezawodność.

    Wiele dostrzegalnych gołym okiem faktów przeczyło temu obrazowi, jednak dopiero u schyłku lat osiemdziesiątych, przerwano zmowę milczenia, która zawsze chroniła izraelskie tajne służby. Uczyniło to, skądinąd za zgodą Sądu Najwyższego Izraela, radykalne pismo "Hair", na łamach którego po raz pierwszy ujawniono poważne rozbieżności między dyrektorem MOSSADu Admonim, a premierem Szamirem oraz zarzucono Admoniemu "mało profesjonalny" sposób kierowania organizacją.
    Admoniego prawie natychmiast zwolniono, kilka miesięcy później spadł ze stołka szef SZIN BET - izraelskiej służby bezpieczeństwa wewnętrznego. Ale dopiero dwaj znani eksperci wywiadu izraelskiego, Jossi Melman i Dan Raviv, w wydanej w roku 1990 książce "Szpiedzy niedoskonali", otworzyli puszkę Pandory, ujawniając najciemniejsze karty w dziejach izraelskich tajnych służb.
    Dostało się przede wszystkim AMANOWI - wywiadowi wojskowemu Izraela - który nie przewidział zmasowanego ataku wojsk Egiptu i Syrii w roku 1973 w święto Jom Kipur. Szef AMANU Eli Zeira zlekceważył bowiem dziesiątki raportów o dziwnych ruchach wojsk na terytorium Egiptu i Syrii, ufając całkowicie informacjom pochodzącym z ośrodka obserwacyjnego na górze Hermon.
    W ośrodku tym ulokowano najlepszych izraelskich speców od wywiadu, wyposażono go również w supernowoczesne radary i kosztowne elektroniczne czujniki. Niestety - jak się później okazało - syryjskim komandosom potrzeba było zaledwie kilkunastu minut na rozniesienie w pył tego elitarnego posterunku, będącego dotąd symbolem niezawodności AMANU.
    Równie fatalne wyniki przyniosła działalność tajnych służb w Libanie. Prognozy MOSSADU okazały się całkowicie błędne, co w efekcie doprowadziło do masakry ludności cywilnej i okrutnej rzezi w obozach uchodźców palestyńskich, Sabrze i Szatili. Zbrodnie armii izraelskiej wywołały fale protestów na całym świecie, ale nawet w samym Izraelu uznano całą tę skopaną przez wywiad izraelski akcję za "watergate" Tel-Awiwu.
    Jej kulisy ujawnił młody komentator wojskowy dziennika "Haarec", który w artykule wstępnym oskarżył wprost ministra obrony Szarona o świadome przekształcenie operacji "oczyszczania" obozów palestńskich z ukrywających się tam - jak twierdził MOSSAD - terrorystów z palestyńskich organizacji bojowych w krwawą jatkę starców, kobiet i dzieci.
    Waszyngton, który dotąd rozciągał parasol ochronny nad Tel-Awiwem, po masakrze w Libanie potępia politykę Izraela na Bliskim Wschodzie, ale poważny cień na ich wzajemnych stosunkach kładzie dopiero sprawa Jonathana Jay Pollarda, znanego analityka marynarki wojennej USA.
    W listopadzie 1985 roku wywiad wojskowy odkrywa, żę Pollard jest izraelskim agentem, opłacanym przez LAKAM, tajne biuro do spraw sziegostwa naukowego i przemysłowego. W czasie śledztwa ujawniono, że Pollard dosłownie złupił tajne archiwa CIA, FBI i Departamentu Stanu, dostarczając izraelskiej ambasadzie ponad tysiąc zastrzeżonych dokumentów.
    Prezydent Reagan jest wściekły, w Kongresie padają gniewne słowa przeciwko "żydowskim zdrajcom". W tej sytuacji rząd Izraela podejmuje bezprecedensową decyzję o rozwiązaniu LAKAMU, odcina się od Pollarda i uroczyście obiecuje, że agenci jego wywiadu nigdy już nie sprawią kłopotów Stanom Zjednoczonym.
    Niestety, kilka miesięcy później w czasie afery "Irangate", komisja śledcza amerykańskiego Kongresu odkrywa, że bezpośrednią przyczyną wybuchu skandalu była przewałka tajnych służb Izraela, której agenci jako pośrednicy w wymianie amerykańskiej broni na zakładników z Iranem, dostarczyli irańskim bojownikom sporo przestarzałych rakiet po cenach najnowocześniejszego sprzętu.
    Nic więc dziwnego, że Teheran ujawnił całemu światu szczególy tajnego układu, wystawiając przy okazji na pośmiewisko naczelne dowództwo US Army.
    Ledwie jednak przebrzmiały echa "Irangate", izraelskie tajne służby zaliczyły kolejny cios hańby. Ten cios wymierzył Mordechaj Vanunu, technik z ośrodka jądrowego w Dimonie, który sprzedał angielskiemu dziennikarzowi "The Sunday Times" 60 fotografii podziemnego laboratorium, w którym Izraelczycy produkują bomby jądrowe.
    Ludziom MOSSADU udało się schwytać Vanunu w Europie i przewieźć go do Izraela, gdzie skazano go na 18 lat więzienia, ale popełnili przy tym szereg szkolnych błędów i wielokrotnie naruszyli prawo Wielkiej Brytanii i Włoch, których władze wszczęły przeciwko nim oficjalne śledztwo.
    Jedną z wielkich porażek speców od wywiadu okazała się intifiada, czyli trwające od grudnia 1987 roku uliczne zamieszki w Cisjordanii i w strefie Gazy. Kilka tygodni przed wybuchem zamieszek wysłannik rządu zapytał wprost Samuela Gorena, odpowiedzialnego za bezpieczeństwo w tym rejonie, czy nie dają się tam zauważyć sygnały ewentualnego buntu. Goren odpowiedział sucho i pewnie: "W strefie Gazy i w Cisjordanii nie będzie żadnej rebelii. Nigdy. Słowo starego weterana MOSSADU".