virtuti militari

VIRTUTI MILITARI

Order Virtuti Militari (cnocie wojskowej) został ustanowiony w 1792 roku przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. Bezpośrednim impulsem do jego wprowadzenia było zwycięstwo księcia J. Poniatowskiego nad Targowiczanami i Rosją pod Zieleńcami. Pierwsi odznaczeni to właśnie książę Józef, Tadeusz Kościuszko, mjr. M. Wielhorski, brygadier S. Mokronowski. Na kategoryczne żądanie Katarzyny II w roku 1794 order został czasowo zawieszony. Odrodzenie nastąpiło wraz z utworzeniem Księstwa Warszawskiego w 1807 roku. W 1831 roku po powstaniu Rosja ponownie zakazała odznaczeń VM. Przywrócił Order VM Józef Piłsudski w 1919 roku. Wyróżnienia (Krzyżem Wielkim VM) dostąpiło zaledwie 6 osób. Polska Rzeczpospolita Ludowa rozdawała na lewo i prawo order Virtuti Militari. Krzyż Wielki dostał m.in. Konstanty Rokossowski (jako marszałek ZSRS), Leonid Breżniew oraz cała zgraja sowieckich generałów, co do których ich konduita pozostawiała wiele do życzenia. Orderem Virtuti Militari odznaczono oczywiście i rodzimych zdrajców oraz zbrodniarzy.

Rząd PRL rozdał do 1983 roku ponad 5000 krzyży, w tym Krzyży Wielkich (z gwiazdą) aż 13. Osiem spośród nich otrzymali politycy i wojskowi sowieccy, 3 krzyże - inni wojskowi i 2 krzyże Polacy - zbrodniarze Świerczewski i Rola-Żymierski. Rząd na uchodźctwie nie przyznał w tym czasie żadnego Krzyża Wielkiego. Klasę II i III VM otrzymali natomiast wybitni polscy dowódcy, m.in. gen. Maczek i gen. Anders.

Wśród odznaczonych sowieckich "osobistości" VM albo nie znajdował on miejsca na ich obwieszonych orderami piersiach albo znajdował miejsce np. w piątym rzędzie. Widać od razu jaki był ich stosunek do naszych największych polskich świętosci.

"Bohater" Karol Świerczewski, "legendarny Walter" winien jest śmierci wielu żołnierzy i oficerów Armii Krajowej, szczególnie tych, co mieli nieszczęście trafić do II Armii. Otrzymał on dwukrotnie Virtuti Militari.

Marszałek Michał Rola-Żymierski jest odpowiedzialny m.in. za śmierć ppłk Edwarda Jasińskiego ("Nurt"), inspektora rejonowego AK w Lublinie (który został uniewinniony w 1989 roku) oraz za śmierć kilkudziesięciu innych osób, żołnierzy AK. Po zajęciu przez Sowietów Lublina Rola-Żymierski zatwierdził osobiście wiele wydanych przez sądy wojskowe PKWN wyroków smierci m.in. na oficerów i żołnierzy AK. Najmłodszy miał 20 lat.

Konstanty Rokossowski, również kawaler VM, był osobiście odpowiedzialny za zakaz udzielania pomocy walczącej w sierpniu 1944 Warszawie, za wyłapywanie i rozbrajanie spieszących na pomoc stolicy oddziałów partyzanckich, za czystki i sowietyzację Wojska Polskiego. Ten zbrodniarz, rzekomo polski minister obrony był sowieckim generałem.

Za udział w starciu i zabiciu m.in. jednego z najbardziej wybitnych dowódców AK, d-cy 15 pp AK "Wilków", Mariana Bernaciaka "Orlika" 24 czerwca 1946 roku, przyznano UBowcom aż pięć Krzyży VM V klasy i siedem Krzyży Walecznych, co jest chyba największą hańbą jaka spotkała Virtuti Militari i Krzyż Walecznych. W przypadku odznaczeń Virtuti Militari jest to porównywalne tylko z nadawaniem VM pod zmienioną nazwą "Polska Odznaka Zaszczytna za Zasługi Wojenne" (ale nie w zmienionym kształcie) przez cara Mikołaja I dowódcom i żołnierzom jego armii za stłumienie Powstania Listopadowego. Hańbę tę pomniejsza fakt, że Virtuti Militari w owym czasie mógł być nadany jedynie przez Kapitułę VM znajdującą się w Londynie. Odnosi się to też do wszystkich dekoracji tym orderem w późniejszym okresie, kiedy to odznaczony został wspomniany Breżniew, oprawca płk UB Anatol Fejgin (spaceruje sobie w najlepsze po Warszawie, chyba że już zszedł, o czym niestety nie wiem), zbrodniarz gen. Iwan Sierow, jeden z szefów NKWD i wielu innych zdrajców.

Krzyż Orderu Wojennego Virtuti Militari jest najwyższym w Polsce
i najstarszym w świecie odznaczeniem bojowym.
Jak stwierdza to reaktywująca order ustawa Sejmu RP z 1 sierpnia 1919 roku, jest on
"najwyższą nagrodą czynów wybitnego męstwa i odwagi, dokonanych w boju
i połączonych z poświęceniem się dla dobra Ojczyzny".

W II Rzeczpospolitej i wcześniej order Virtuti Militari był nadawany wyłącznie za wybitne czyny na polu walki w obronie Ojczyzny, jej wolności i niepodległości, tak jak stwierdza to ustawa z 1919 roku. Drugą zasadą przewodnią przyznawania orderu VM, jak stwierdza to wybitny znawca zagadnienia, Wacław Tokarz, było wymaganie od kandydatów nieskazitelnego charakteru i moralności, gorliwości w służbie, przykładanie się do niej, konduity nieskazitelnej, dowódców wreszcie wysokiej wartości obywatelskiej i patriotycznej (...).

Całe pokolenia Polaków uczono od małego, na początku w domu, a później w szkole, szacunku wobec ludzi odznaczonych Virtuti Militari. Uczono Polaków, że ludziom u których zobaczą miniaturkę odznaki czy czarno-niebieską baretkę tego odznaczenia przysługują szacunek i poważanie.

Czy szacunek należy się i tym, którzy strzelali do polskich oficerów, nie mających żadnej szansy na podjęcie równej walki, czy szacunek należy się oprawcom i katom z UB, komunistycznym zbrodniarzom? Deprecjonują oni rangę tego najwyższego odznaczenia wojskowego i uwłaczają godności prawdziwym zasłużonym. Pora by zweryfikować akta nadania VM. Pora by potwierdzić odznaczenia bohaterów i odebrać prawa zdrajcom.

Minęła 10 rocznica odzyskania suwerenności. I co?
No i nic się nie dzieje w tej sprawie.

Major Derlin