First to Fight

 

Leszek Miller, 1990

    29 maja 1945 roku ze związków operacyjnych 2. Frontu Białoruskiego na mocy decyzji Naczelnego Dowództwa Sił Zbrojnych ZSRS utworzono Północną Grupę Wojsk Armii Czerwonej. W składzie tej grupy znalazła się 65. Armia gen. Batowa, 70. Armia gen. Popowa, 49. Armia gen. Griszyna i 4. Armia Lotnicza gen. Wierszynina. Głównodowodzącym Północnej Grupy Wojsk został dowódca 2. Frontu Białoruskiego, marszałek Konstanty Rokossowski.
    Oprócz podstawowych zadań wynikających z doktryny wojennej ZSRS, skadrowana Grupa pełniła rolę okupacyjną na terenach Polski. Początkowo dowództwo mieściło się w Bydgoszczy, ale później Rokossowski zadecydował o przeniesieniu dowództwa do Legnicy, gdzie przepędzono Polaków z lewobrzeżnej części miasta. Dopiero pod koniec września 1945 roku pozwolono na osiedlanie się na lewym brzegu, ale południową część miasta ogrodzono i odizolowano. W części tej znalazły się najpiękniejsze dzielnice Legnicy, dzielnice willowe, budynek gdzie mieścił się sztab Wehrmachtu (odtąd sztab Grupy) oraz tereny rekreacyjne z parkami i placami zabaw. W dzielnicach tych zamieszkali wyżsi oficerowie i generałowie wraz z rodzianmi. Jak pisał Stefan Korboński: "Żyją jak nigdy w życiu. Mieszkają w pięknych willach, żrą i chleją do rana. A te ich pękate ciotki, to już nie wiedzą co na siebie włożyć. Aż śmiech bierze. Sam Rokossowski mieszka w pałacu, pod Legnicą, jak król. Kucharze, lokaje, a kobiet Niemek cały harem. A każdy z nich wysyła do Rosji tony paczek ze zrabowanymi rzeczami. Te mużyki mają tutaj prawdziwy raj na ziemi."
    Sowieci administrowali znaczną częścią przedwojennych budynków publicznych (ok. tysiąca mieszkań w całej Legnicy), przez dwa lata zarządzali miejską elektrownią, rzeźnią, wodociągami. W ich władaniu była większość fabryk oraz warsztatów rzemieślniczych. Nawet ruch uliczny był regulowany przez Sowietów. A park miejski, który w całości wzięli w swoje władanie, odtąd był dostępny dla Polaków za słone pieniądze.
    Jednostki podległe Grupie zostały rozlokowane przede wszystkim w zachodniej części Polski. Zajęły wiele tysięcy majątków rolnych oraz zakładów przemysłowych. Garnizony w Świętoszowie oraz Bornem-Sulinowie, które skupiały większą część sił lądowych Grupy, były wyłączone z podziału administracyjnego Polski.
    Władze polskie nie wiedziały nawet dokładnie ile garnizonów i gdzie zajmują Sowieci! Według szacunkowych danych w czerwcu 1945 roku na terenach Polski znajdowało się około 500 tysięcy czerwonoarmistów. Z czasem liczba ta uległa zmniejszeniu, przede wszystkim na zakończenie grabieży "trofiejnego" majątku w Polsce. W 1946 roku Sowietów było w Polsce już tylko 100 tysięcy (prawdopodobnie), a w 1956 ok. 60 tysięcy.
    Przeprowadzony przez polskie władze w 1958 roku spis obiektów zajmowanych przez Sowietów wykazał, że stacjonują oni w 74 garnizonach., użytkują 8 tys. hektarów terenów zurbanizowanych oraz obszary leśne o powierzchni 61,6 tysięcy hektarów. Z polskiej kontroli wyłączono ok. 15% obiektów, do których Polaków nie wpuszczono (Rosjanie spisali obiekty za Polaków...). Były to głównie obiekty związane z bronią nuklearną.
    Inwentaryzacja wykazała, że w większości obiekty nie były wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem, również większość z tych obiektów była poważnie zdewastowana. Sowieci nie prowadzili żadnych prac remontowych, czy konserwujących.
     Na obszarach leśnych Sowieci nie przestrzegali żadnych przepisów ani wymogów prawidłowej gospodarki leśnej. Niszczyli drzewostany oraz uprawy leśne, spowodowali tysiące pożarów lasów, polowali na zwierzynę nie przestrzegając wcale okresów ochronnych! Zniszczyli oni także dziesiątki kilometrów dróg oraz wiele urządzeń komunikacyjnych. Sowieci całkowicie uniemożliwili administracjom lasów państwowych na prowadzenie zabiegów ochronnycb w lasach, czy na prowadzenie prac gospodarskich.
    O grabieżach, mordach i gwałtach dokonywanych przez sowieckich dezerterów to już lepiej nie wspominać...
    Straty spowodowane przez Północną Grupę Wojsk w latach 1945-1993 wyceniono na ok. 63 biliony złotych (według cen z 1993 roku)!!!
    W myśl tzw. opcji zerowej, która została przyjęta obustronnie w 1992 roku, rząd Polski zrzekł się wszelkich roszczeń finansowych wobec Rosjan.
    Była to ogromna cena, jaką musiało ponieść polskie społeczeństwo za całkowite wyprowadzenie sowieckiego okupanta z Polski.
    Warto o tym czasem pamiętać, Mr Miller.

     Dżihad '2001