W survivalu wcale nie chodzi o to, by nauczyć się różnych sprytnych sposobów, czarodziejskich sztuczek, nauczyć się z książek kłusowniczych metod i zielarskich porad. W survivalu trzeba uwierzyć we własne siły i odpowiedzieć sobie do czego jest się zdolnym, przełamać własny strach, by stać się silniejszym. Tu trzeba wierzyć w siebie i z nikim się nie porównywać. Te wszystkie bzdety z ogniskami, pułapkami itp. sztuczkami będą mi tak potrzebne jak dupie czyrak, jeśli nie zachowam zimnej krwi, trzeźwości psychicznej i instynktu samozachowawczego. Survival to głównie marsze, ale rzecz jasna nie tylko. Takie rzeczy jak budowa szałasu, zbieranie jagód, polowanie na cierniki, to tylko środki które umożliwią nam przetrwanie. Celem przetrwania będzie przeważnie dotarcie do ludzkich siedzib lub własnych wojsk. Czas, żeby wszyscy survivaliści to sobie wreszcie uzmysłowili. Czy przetrwaniem jest pójście na kilka dni do lasu ? Siądzie taki delikwent, przetrzebi zwierzynę w lesie, połowy zabitych biednych zwierzaków nie zje, wytnie hektar lasu, by zbudować szałas, który za tydzień i tak się zeschnie i rozsypie, siądzie i powie: posiedzę tak trochę sobie i idę do domu. Rozpali jeszcze ognisko, takie że je na orbicie na stacji Mir¹ zobaczą, nie daj Boże zaprószy ogień i pójdzie spać. Rano wstanie, po drodze przekąsi coś w grill-barze, w domu siądzie przed telewizorem, wypije colę, a potem będzie opowiadał jaki to z niego survivalista (po polsku: przetrwalnik) i komandos.