Z wielu sytuacji właściwie bez wyjścia żołnierze SOG wyszli cało dzięki doświadczeniu, rozwadze, spostrzegawczości dowódcy patrolu, bardzo dobremu indywidualnemu wyszkoleniu oraz właściwemu przygotowaniu do wykonania powierzonego zadania. Przykładem tego jest chociażby akcja patrolu Maine, który został omyłkowo desantowany ze śmigłowca prosto w środek obozu wojsk północnowietnamskich. Doskonałe opanowanie żołnierzy pozwoliło całkowicie wykorzystać zaskoczenie nieprzyjaciela. Skupiony i precyzyjny ogień prowadzony przez żołnierzy SOG pozwolił patrolowi wytrzymać do ewakuacji 42 minuty podczas których patrol SOG wystrzelił ponad 4000 pocisków i zużył 50 granatów. Żołnierze patrolu Maine zabili conajmniej 50 żołnierzy północnowietnamskich i ranili ponad setkę. W patrolu Maine tylko dowódca, David Baker, został lekko ranny.

    Każdy element oporządzenia oraz wyposażenia miał swoje miejsce. I tak np.:
   Zapasowe magazynki umieszczano po lewej stronie, w ten sposób, aby można było nawet w ruchu i bez patrzenia odłączyć pusty magazynek i podpiąć pełny.
   Granaty umieszczano po prawej, odginając im zawleczki i okręcając je taśmą klejącą, tak aby nawet ranny żołnierz mógł ją łatwo wyciągnąć.
   Kompas zakładano na lewą rękę, tak aby nie było potrzeby odrywania prawej od karabinu.
    Każdy element oporządzenia zabezpieczano taśmą klejącą, aby w czasie marszu patrolu nie zdradził najmniejszy nawet hałas.

IA DRILL
    Patrol w przerwach między misjami, jak i przed pierwszą misją przechodził szereg szkoleń i ćwiczeń, które miały zgrać perfekcyjnie żołnierzy patrolu, wyszkolić ich i pozwolić doskonale opanować poszczególne elementy działania.
    Największy nacisk kładziono na taktykę działania patrolu SOG - na opanowanie sposobów wspólnego działania w momencie nawiązania kontaktu z nieprzyjacielem. Nazywało się to IA Drill (Immediate Action). Ćwiczenia te pozwalały na podjęcie konfrontacji z przeważającym liczebnie wrogiem. Jak obrazowo ujął to John L. Plaster, b. żołnierz SOG i autor książki "SOG. The Secret War of America's Comandos in Vietnam") wyglądało to jak walka pięściarza wagi koguciej z pięściarzem wagi ciężkiej, kiedy ten pierwszy zaskakuje przeciwnika serią ciosów, a następnie wykorzystuje te dziesięć sekund zaskoczenia, jakie uzyskał swoją niespodziewaną akcją, i daje nogę. W działaniach wykorzystywano podstawową zasadę działania grup partyzanckich: zaskoczenie - ogień - odskok.
    Działania z zakresu IA Drill rozpoczynał zazwyczaj strzał oddany przez komandosa na posterunku obserwacyjnym. Nawet w przypadku, kiedy to nieprzyjaciel otworzył jako pierwszy ogień, nigdy nie zmieniało to kolejności wykonywanych przez żołnierzy patrolu czynności. Nieparzyści w szyku patrolu odskakiwali krok w prawo, a parzyści w lewo, w ten sposób aby wszyscy mogli prowadzić ogień w kierunku przeciwnika. Żołnierz, który znalazł się najbliżej pozycji wroga, prowadził ogień krótkimi seriami po trzy pociski, a następnie wycofywał się, by wyprowadzić patrol spod ognia nieprzyjaciela. Jego funkcję przejmował następny w szyku prowadząc również ogień seryjny aż do wyczerpania amunicji w magazynku i wycofywał się za swoim poprzednikiem. Dla wzmocnienia efektu, w pierwszym załadowanym magazynku znajdowały się tylko pociski smugowe.
    Otrzymywano w ten sposób nieprzerwaną, ciąglą serię wystrzałów karabinowych, która w połączeniu z granatami z gazem łzawiącym, granatami fosforowymi i minami Claymore'a, zakładanymi z zapalnikiem z 60-sekundową zwłoką przez ostatniego żołnierza w szyku patrolu, pozwalała na zaskoczenie przeciwnika conajmniej półminutową nawałą ogniową. Stwarzała ona wrażenie ataku prowadzonego przez dziesięciokrotnie silniejszego przeciwnika. Ten sposób działania patrolu ćwiczono stale, nawet między przerwami w wykonywaniu misji, wiele razy w ciągu tygodnia. Jak wspomina John L. Plaster stosowano także niekonwencjonalne metody zaskoczenia przeciwnika. On sam, kiedy wpadł w zasadzkę ze swoim patrolem, z której nie sposób było się wydostać, uruchomił trąbkę sygnałową używaną na meczach futbolowych. Przerażeni żołnierze północnowietnamscy uciekli w popłochu. Tego typu niespodzianki niestety można było wykorzystać właściwie tylko raz.
    Patrol wycofywał się biegiem przez około 200 metrów. Następnie dokonywano raptownej zmiany kierunku, by zaskoczyć nieco atakujących Wietnamczyków. Potem oddalano się z zagrożonego rejonu tak, aby zostawiać jak najmniej śladów nawet kosztem szybkości marszu.
    Nie było korzystne ściganie się z przeciwnikiem obciążonym jedynie bronią osobistą. Pozwalało to nawet Wietnamczykom na wyprzedzenie patrolu SOG (patrol poruszał się najkrótszą drogą, Wietnamczycy wykorzystywali sobie tylko znane ścieżki i skróty). Oprócz tego nieprzyjaciel mógł powiadomić swoje posterunki drogą radiową. Jeśli patrol miał 30 sekund przewagi to miał pewne szanse przetrwania. Jeśli czas ten zmniejszał się o dziesięć sekund mogło oznaczać to okrążenie lub likwidację całego patrolu. W rejonie, gdzie występowało duże nasycenie wojskami północnowietnamskimi do pościgu za patrolem SOG, co 10 minut dołączało kolejnych 40 i więcej żołnierzy, a nawet do kilkuset, jeśli działo się to w okolicach szlaku przerzutowego czy drogi. 
    By przyspieszyć marsz, żołnierze SOG porzucali nawet plecaki. Przeciwnik nie mógł się oprzeć temu, by nie sprawdzić zawartości plecaków. W miarę możliwości komandosi zakładali pułapki.
    Wietnamczycy stosowali swoistą nagonkę na komandosów SOG. Pojedyncze strzały, głośne okrzyki, uderzanie w różne przedmioty miało spowodować panikę wśród żołnierzy patrolu. Musieli oni był bardzo odporni psychicznie, aby nie ulec atmosferze nagonki. Wymknięcie się z takiej pułapki było szczytem pomysłowości i szczęścia. Przerwanie okrążenia nie zawsze się udawało.

    Jeśli w patrolu byli ranni, zajmowano pozycję do obrony na szczycie wzgórza lub w kraterze po wybuchu bomby lub pocisku i przyjmowano walkę. Starano się jednocześnie by miejsce do obrony było blisko lądowiska skąd patrol mógł być łatwo ewakuowany. Czas był tu najważniejszy. Z każdą minutą siły przeciwnika rosły i jeśli walka przeciągała się do zmierzchu, najczęściej Wietnamczycy dysponowali taką bronią (w tym działkami plot kal. 37 mm) i siłami, że dalsza walka i ewakuacja nie była możliwa.
    Żołnierze pólnocnowietnamscy starali się podejść do pozycji patrolu na tyle blisko, żeby ewentualne wsparcie z powietrza zagrażało także żołnierzom patrolu. Jednak nawet wtedy patrole SOG wzywały wsparcie lotnicze, po to by zadać jak największe straty przeciwnikowi nie licząc się z własnymi stratami. Wezwanie ognia artylerii czy lotnictwa "na siebie"  w US Army, czy US Marines w czasie działań wojennych w Wietnamie było uważane za akt bohaterstwa i nagradzano to najwyższymi odznaczeniami. W SOG takie postępowanie było sprawą zupełnie normalną, za którą nigdy zresztą nie odznaczono żadnego żołnierza SOG.

    Pięć dni takiego patrolu mógł wytrzymać jedynie bardzo silny psychicznie żołnierz, doskonale opanowany i wyszkolony.

    Dowódca zawsze starał się przewidzieć działania przeciwnika. Zawsze też starał się dopasować sposób działania patrolu stosownie do zaistniałych okoliczności. Ustalał miejsce spotkania na wypadek, gdyby patrol musiał się rozdzielić. Chodziło o to, aby mieć zawsze opracowany scenariusz, który precyzyjnie trzeba było zrealizować i żeby to nieprzyjaciel musiał improwizować.

PORUSZANIE SIĘ
   W ciągu dnia patrol przemieszczał się o około 500 metrów. Jest to mniej więcej 50 metrów na godzinę, czyli jeden krok na minutę. W ciągu tej minuty żołnierz patrolu musiał bardzo uważnie rozglądać się na boki nie wykonując żadnych gwałtownych ruchów i powinien kontrolować teren przed sobą, tak aby wykryć wszelkie oznaki obecności przeciwnika. Broń powinna być skierowana zawsze w kierunku, z którego atak przeciwnika był najbardziej prawdopodobny. Miejsce, gdzie żołnierz miał postawić stopę należało wpierw dokładnie obejrzeć. Należało się też co chwila zatrzymywać, słuchać i wąchać. Zwisające pnącza należało ostrożnie odsuwać na bok lewą ręką, a puszczało się je dopiero po ich minięciu, tak aby nie zaplątały się o szelki oporządzenia lub plecak. Przed postawieniem kolejnego kroku najpierw należało czubkiem buta zbadać grunt i dopiero przenieść ciężar ciała na tę nogę. Wszystkie te czynności wykonywano krok po kroku, godzina po godzinie. Zachowanie ciszy było absolutnie bezwzględne!

   Kamuflaż nie był specjalnie skomplikowany, ale doskonale sprawdzał się w działaniu. Tuż przed wyruszeniem na patrol maskowano elementy munduru i wyposażenia za pomocą roślinności. Następnie kolega z patrolu czarną farbą w sprayu malował czarne smugi na mundurze i wyposażeniu, które powodowały rozmycie się ostrych konturów i krawędzi. Dawało to bardzo dobre rezultaty w dżungli. Na twarze nakładano specjalną farbę/szminkę maskującą. Co godzinę, na każdym możliwym postoju patrolu, poprawiano maskowanie twarzy oraz maskowanie całego żołnierza. Zdarzało się, że żołnierze SOG o jasnych włosach farbowali je na czarno.

KOMUNIKOWANIE SIĘ
    W czasie pięciodniowego patrolu na jakie wyruszali żołnierze SOG porozumiewano się niemal  wyłącznie szeptem. Większość sygnałów przekazywano przy pomocy rąk i dłoni, przez wyraz twarzy, ruch ciała. Takie sygnały jak kiwnięcie głową, cmoknięcie, wzruszenie ramionami, wskazanie głową kierunku, specyficzne spojrzenie, czy nawet uśmiech były czytelnymi dla żołnierzy patrolu rozkazami, sygnałami czy komunikatami. Stosowano też równoczesne połączenie kilku takich elementów np. ruch głową, wyraz twarzy, obrót części ciała, etc.
    Dużą rolę ogrywał instynkt. W normalnym świecie ludzka intuicja jest ignorowana na rzecz rozumu i rozsądku. W SOG było inaczej. Jeśli któryś z żołnierzy patrolu miał poczucie niebezpieczeństwa, czy niepewności - nie lekceważono tego. Traktowano to jako istniejące w podświadomości ostrzeżenie, które niemal zawsze się sprawdzało. Żołnierzowi przebywającemu jakiś czas w takich warunkach wyostrzały się po prostu pierwotne instynkty, które w cywilizowanym świecie nie mają racji bytu. 
   SOG nauczył się dowierzać własnemu instynktowi.

LIKWIDACJA ŚLADÓW
    Od chwili wylądowania patrol dokonywał tzw. "sterylizacji", czyli bardzo dokładnie zacierał i likwidował własne ślady. Dowódca patrolu doskonale zdawał sobie sprawę, że od momentu wylądowania Wietnamczycy będą szukali wszelkich śladów i tropów pozostawionych przez patrol. Dokładnej "sterylizacji" pilnował zastępca dowódcy patrolu. Zbierano wszelkie pozostałości patrolu, poprawiano wygniecioną roślinność i zacierano ślady butów. Jak tragicznie może się skończyć niedbałość i lekceważenie zasad bezpieczeństwa świadczy przykład dwóch patroli, które zostały wytropione i zlikwidowane dzięki pozostawionym przez żołnierzy SOG papierkom po cukierkach i niedopałkom papierosów.
    Oprócz "sterylizacji" tworzono także fałszywe ślady oraz często zmieniano kierunek marszu. Nie zawsze jednak pomagało to w zmyleniu doświadczonych tropicieli. Dlatego patrole SOG stosowały taktykę "haczyka" (buttonhooking). Polegała ona na wykonaniu dużego koła i powrocie w to samo miejsce, aby stwierdzić, czy za patrolem nie podąża nieprzyjaciel. Dodatkowo wykorzystywano też czasami miny typu M-14 Toe Popper.
    Mina M-14 miała średnicę puszki z wodą sodową i około jej 1/3 wysokości oraz masę około 100 gramów. Była zaprojektowana tak, aby powodować rany jednej stopy.
    Stosowano też zasadzki na tropicieli używając broni z tłumikami.
    Znacznie gorzej szło z zespołami tropicieli wykorzystującymi psy tropiące. Aby je zmylić używano różnych substancji, które rozsypywano/ rozpylano na własnych śladach. Wykorzystywano m.in. pieprz i gaz łzawiący CS.
    By zmylić tropicieli SOG używał butów o podeszwach w kształcie ludzkiej stopy, podeszwach z kawałkami opony (upodobnić to miało ślady do "sandałów Ho Chi Minha"), czy też butów z podeszwami używanymi w armii północnowietnamskiej.
    Dla wprowadzenia zamieszania oraz by zwiększyć szanse w przypadku niespodziewanego kontaktu z nieprzyjacielem, niektóre patrole SOG stosowały elementy umundurowania żołnierzy północnowietnamskich (mundury, oporządzenie, hełmy, a także AK-47). Niektóre patrole całkowicie przebierały się za żołnierzy północnowietnamskich. Dawało to chwilę czasu, kiedy to przeciwnik musiał ustalić z kim ma rzeczywiście do czynienia. Patrole SOG spotykały się również z zespołami tropiącymi armii północnowietnamskiej, które były za to całkowicie ubrane jak amerykański oddział!

BROŃ
    Dowódca patrolu oprócz umundurowania, decydował o rodzaju zabieranego na patrol uzbrojenia i wyposażenia. Najczęściej odbywało się to w ten sposób, że dowódca szedł do magazynu i pobierał taką broń, jaka mogła być przydatna w wykonaniu patrolu. Patrole zazwyczaj gromadziły też własne małe arsenały broni. Na jednego żołnierza patrolu przypadało zwykle trzy sztuki różnej broni. Bywało też i tak, że liczba ta sięgała nawet dwunastu sztuk. Arsenał grupy zawierał m.in. karabiny maszynowe i granatniki.
    Charakterystycznym dla SOG rodzajem szeroko wykorzystywanej broni był "obrzyn" powstały ze skrócenia lufy chińskiego km RPD oraz odcięcia dwójnogu. Zmodernizowany magazynek mieścił 125, zamiast 100 pocisków i  był wytłumiony kawałkiem llinoleum. Była to tak lekka, poręczna i precyzyjna broń, że żołnierze SOG mówili, że z jej pomocą można wystrzelać na ścianie własne imię.
    Niektóre patrole (New York i California) zabierały 2 takie "obrzyny" RPD, sowieckie granatniki RPG, a czasem także moździeże kal. 60 mm, co zwiększało 4-krotnie siłę ognia patrolu w stosunku do konwencjonalnej drużyny.
    Patrole SOG używały m.in. charakterystyczne dla tej formacji holenderskie ręczne granaty V-40 o wadze ok. 100 gramów. Z niekonwencjonalnych broni można wymienić m.in. nunchaku, łuk i rzeźnicki topór (jego ostrze miało zahipnotyzować przeciwnika, jak mówił jego właściciel, dowódca Ed Wolfcoff)...
    W karabinach maszynowych M-60 składanych z wybrakowanych i zużytych części, SOG zastępował kolbę uchwytem typu pistoletowego, a zamiast szyny podajnika montowano uchwyt z puszki z racji żywnościowych. Zastosowanie mocniejszej sprężyny powrotnej umożliwiało łączenie 70 taśm z nabojami, co dawało około 7000 pocisków i bardzo efektywny środek walki.

  To właśnie w SOG powstał znany i rewolucyjny wynalazek jakim był zestaw McGuire'a umożliwiający ewakuację patrolu z zagrożonego rejonu. Był to zestaw, w skład którego wchodziła lina o długości 30 metrów zakończona dwumetrową pętlą i siedziskiem pokrytym brezentem. Wkrótce bazując na tym pomyśle, trzech instruktorów z ośrodka szkolenia 5. Grupy Sił Specjalnych opracowało zestaw nazwany STABO, od pierwszych liter ich nazwisk.