COMBAT COURSE - Zestrzelić samolot ! Partyzancka obrona plot

COMBAT COURSE

Zestrzelić samolot!
Partyzancka obrona przeciwlotnicza

Zagrożenie ze strony powietrza jest cechą każdego konfliktu pomiędzy przeważającymi siłami wroga i oddziałami partyzanckimi. Konflikty w Azji południowo-wschodniej, Afganistanie, Angoli i ostatnio w Czeczenii cechowały się jednostronnym zmasowanym użyciem sił powietrznych przez wojska konwencjonalne. Cechą charakteryzującą te i podobne konflikty jest to, że armia konwencjonalna ma doczynienia z przeciwnikiem, którego nie może zlokalizować punktowo. Musi więc pokryć cały obszar operacji własnymi siłami zbrojnymi. W praktyce jest to niemożliwie. Z reguły strona konwencjonalna ustala sieć punktów oporu - są to miasta, dominujące formacje terenowe itp. Taka właśnie była sytuacja w Wietnamie i Afganistanie, gdzie USA i ZSRS było zamknięte w "bazach ogniowych", z których wysyłano patrole w teren dominowany przez partyzantów.

Bazy ogniowe muszą być jednak w zasięgu własnej artylerii. Jest to jak, łatwo zauważyć, niepraktyczne, gdyż znaczyłoby to budowanie baz wsparcia co 20 km. Odpowiedzią na ten problem jest użycie lotnictwa bojowego. Jest ono stosowane na różne sposoby do operacji przeciwpartyzanckich:

Do zwiększenia lokalnej przewagi ogniowej - CAS - Close Air Support, czyli bezpośredniego wsparcia ogniowego.

Najlepiej demonstruje to użycie przez Rosjan "grup ogniowych" złożonych z eskadr śmigłowców szturmowych Mi-24D, albo przez amerykańskie stosowanie B-52 w misjach "Arc Light".

Do zwiększenia mobilności oddziałów przeciwpartyzanckich - COIN - Counter Insurgency.

Rosyjskie grupy specnazu - "ładowane" przez śmigłowce lub amerykańskie jednostki kawalerii powietrznej.

Do zmniejszenia mobilności sił partyzanckich - poprzez stawianie pól minowych lub zrzucanie samozapalnego napalmu blokującego wąskie przejścia w terenie górzystym (Ros: "Goop" - samozapalna mieszanka napalmu używana w wojnie afgańskiej.)
Radiolokacja.
Wykrywanie grup partyzanckich za pomocą radarów i kamer termo/noktowizyjnych.

Cechą charakterystyczną jest zupełna przewaga w powietrzu ze strony wojsk konwencjonalnych. Lotnictwo partyzanckie - jeżeli w ogóle istnieje - jest z reguły wyłączone z akcji już w pierwszym dniu działań bojowych - jak miało to miejsce w Czeczenii. Partyzanci muszą zrozumieć przewagę lotniczą przeciwnika jako ważną cechę niekonwencjonalnych działań bojowych. Trzeba również zrozumieć cechy charakterystyczne różnych typów samolotów i śmigłowców bojowych - ich słabe i mocne punkty. Partyzanci powinni czuć respekt przed samolotem, ale równocześnie powinni zrozumieć w jaki sposób może on być zestrzelony. Większość śmigłowców bojowych może być zestrzelona małokalibrowymi środkami ogniowymi piechoty, z wyjątkiem Mi-24, Mi-28.

Zlikwidowanie przez partyzantów przewagi powietrznej okupanta może prowadzić do wygrania konfliktu. Viet Minh wyparł Francuzów z Wietnamu po skutecznym przeprowadzeniu rajdów na bazy lotnictwa transportowego, co doprowadziło m.in. do utrudnienia zaopatrzenia garnizonu w Dien Bien Phu. Wojska partyzanckie mogą unieszkodliwić lotnictwo przeciwnika używając równocześnie obrony pasywnej i aktywnej.

I. Obrona Pasywna

Obrona pasywna jest najstarszą formą obrony plot i sięga czasów amerykańskiej wojny domowej, kiedy żołnierze konfederacji gasili ogniska i chowali się przed balonami obserwacyjnymi Unii. Od tego czasu obrona pasywna stała się ważną częścią obrony plot. Obrona pasywna dzieli się na dwie kategorie:

Unikanie Ataku
Zmniejszanie skutków ataku.

Unikanie ataku jest najbardziej efektywną obroną plot. Tylko cel, który jest wykryty może być skutecznie zaatakowany. Oddział partyzancki musi unikać otwartych przestrzeni, utrzymywać wysoki poziom indywidualnego kamuflażu, mieć ścisłą dyscyplinę radiową, aby uniknąć wykrycia. Indywidualne siatki kamuflażowe powinny być w stanie częściowo pochłaniać promieniowanie termiczne. Indywidualne siatki maskujące produkcji szwedzkiej firmy "Barrakuda" (wykorzystywane m.in. przez: SAS, SASR, SEAL i szereg innych jednostek specjalnych całego świata, a także przez SGS "Zielone Diabły" i SPG "Green Devils") są w tym celu niezastąpione (siatkom tym poświęcimy odrębny artykuł ze zdjęciami). Kamuflaż musi być zmieniany zgodnie z otoczeniem i porą roku. Zaciemnienie powinno być ściśle przestrzegane po zachodzie słońca. Nawet jedna bardzo, słaba latarka jest widoczna na kilka kilometrów przez kamery typu FLIR - Forward Looking Infrared Radar albo noktowizory III i IV generacji, które teraz są w stanie zwiększyć stężenie światła do 300 000 razy.

Grupa partyzancka powinna ustalić sieć wczesnego ostrzegania w okolicy swojego obozu. Wartownicy powinni być rozstawieni w nocy i w dzień w takiej odległości od obozu, która pozwoli na dostatecznie wczesne ostrzeżenie głównego oddziału.

Po zastosowaniu wszystkich możliwych środków unikania ataku, oddział powinien zastosować środki zmniejszające skutki ataku z powietrza. Duże cele mogą być wielokrotnie atakowane przez samoloty. Wiele małych celów reprezentuje o wiele trudniejszy cel dla przeciwnika. Dyspersja jest głównym atutem partyzanta i powinna być zawsze stosowana. Pojazdy nie powinny być parkowane razem, duże bunkry powinny być zastąpione siecią mniejszych. Małe cele są trudniejsze do wykrycia i zniszczenia oraz mają też mniejsze znaczenie w wojnie propagandowej. Poprzez rozproszenie własnych sił, partyzanci powodują rozproszenie sił przeciwnika, zmniejszając przez to jego skuteczność.

II. Obrona Aktywna

Mimo zastosowania obrony pasywnej, wojska nieregularne będą również musiały zastosować aktywne środki obrony plot. Żeby mieć szansę na powodzenie, partyzanci muszą wybrać miejsce i czas do ataku samolotów przeciwnika na takich warunkach, które dadzą partyzantom przewagę. Wszystkie samoloty mają jedną wspólną cechę - muszą wylądować. Są wtedy najbardziej narażone na atak.

Samoloty bojowe są bardzo wrażliwymi instrumentami. Jeden pocisk kalibru 12.7 x 108 mm albo 0.50 cala jest w stanie wyłączyć nowoczesny samolot z akcji. Przeprowadzenie ataku na lotnisko jest osobnym i bardzo rozległym tematem, który wychodzi poza granice tego artykułu.

Wystarczy przytoczyć tu kilka możliwych wariantów partyzanckiego ataku na lotnisko bojowe.

Z reguły większe jednostki samolotów szturmowych będą stacjonowały na lotniskach w pobliżu dużych miast - a więc na terenach silnie strzeżonych przez okupanta. Jednak nawet i takie instalacje są wrażliwe na atak. Trzeba pamiętać, że nie zawsze nieprzyjacielskie lotnisko może się znajdować w zasięgu operowania grupy partyzanckiej, niemniej jednak przedstawimy tu kilka możliwych opcji:

1. Atak z wielokalibrowej broni snajperskiej.
Amerykanie, jak i zarówno Rosjanie mają na wyposażeniu broń snajperską kalibru 12.7 mm i 0.50 cala. Rosyjski karabin V-94 kalibru 14.5mm był właśnie stworzony do atakowania lotnisk przez jednostki Specnazu. Duży cel, taki jak samolot może być trafiony pociskiem 12.7 z dystansu 2000 m, a pociskiem 14.5mm z odległości 2500 m - 3000 m +. Najlepiej do tego celu nadaje się amunicja ppanc i zapalająca. Samolot najprawdopodobniej nie będzie zniszczony, ale niemniej jednak będzie wyciągnięty z akcji na czas naprawy. Reszta samolotów będzie musiała być sprawdzona przez obsługę techniczną na możliwe ślady trafienia. W każdym wypadku operacje lotnicze będą opóźnione. Po trafieniu w kilka celów snajper może nawet zostawić swój ciężki karabin na stanowisku - kosztuje on może 10 000 USD, a "tani" samolot kosztuje ok. 10 000 000 USD. Do akcji może też być użyta standartowa broń snajperska taka jak PSG-1 albo SWD, lecz oczywiście z mniejszych dystansów.

2. Atak rakietowy/moździerzowy.
Viet Cong przeprowadzał wiele skutecznych ataków na amerykańskie lotniska używając rakietowych pocisków niekierowanych. Rakiety mają zaletę: daleki zasięg - są jednak mało celne. Moździerze mogą być używane w tej samej roli, lecz mają mniejszy zasięg. Moździerze są łatwe w produkcji i lekkie - można je przenieść w pobliże celu oraz mają dużą szybkostrzelność - moździerz kalibru 82mm może wystrzelić 12 pocisków na minutę z dobrze wytrenowaną obsługą. Jest w stanie zniszczyć każdy samolot i śmigłowiec. Głowice bojowe używane do atakowania lotnisk powinny być odłamkowe lub zapalające.

3. Atak bezpośredni.
Samoloty mogą też być zaatakowane bezpośrednio na lotnisku. Jest to wtedy normalny rajd, z tymże głównym celem są samoloty przeciwnika. Niesie ryzyko dużych strat i nie powinien być przeprowadzany na silnie bronione lotniska. Jednak na słabiej strzeżone pola startowe lub polowe bazy śmigłowców ten typ ataku może odnieść sukces. Po opanowaniu celu, samoloty mogą być łatwo zniszczone.

4. Atak na pilotów/obsługę techniczną.
W niektórych bazach piloci nie mieszkają na terenie lotniska lecz w innych kwaterach, które mogą być gorzej chronione niż lotnisko. Likwidacja pilotów może mieć bardzo dotkliwe skutki dla okupanta. Jest to typowy przykład niekonwencjonalnej walki asymetrycznej.

5. Odcięcie paliwa.
Nie wszystkie lotniska są zaopatrywane drogą powietrzną. Przeprowadzenie ataku na transport paliwa, lub przecięcie drogi w newralgicznym punkcie może zatrzymać loty samolotów okupanta. Drogi są dobrym celem, bo wymagają dużej ilości ludzi do skutecznego ubezpieczenia i odciągają siły okupanta od bezpośredniej walki z partyzantem.

Samoloty przeciwnika mogą być również aktywnie niszczone podczas lotów bojowych. Podstawową bronią partyzanta na terenie Polski będzie niemal na pewno kbk AK. Pojedynczy AK lub podobna broń małokalibrowa nie stwarza zagrożenia dla samolotu bojowego lub śmigłowca. Wyjątkiem mogą tu być amerykańskie śmigłowce typu Huey - nie posiadają żadnego opancerzenia i mogą być zestrzelone ledwie kilkoma celnymi trafieniami z kbk AK. Konflikt wietnamski był pełen incydentów, kiedy to pojedynczy żołnierz Viet Congu zestrzeliwał Huey'a. Jednak w większości przypadków, broń indywidualna będzie stosowana masowo, żeby uzyskać skuteczność przeciw samolotom okupanta. Kiedy cały dostępny ogień broni indywidualnej jest skierowany przed samolot, wtedy uzyskuje on skuteczność. Nawet jeżeli samolot nie zostanie uszkodzony, to pilot może podjął manewry unikowe, które zmniejszą celność jego broni pokładowej. Jako że atak odrzutowych samolotów szturmowych może trwać jedynie kilkanaście sekund, nie ma czasu na skomplikowane reguły i przeliczniki celowania. Ogólna zasada jest taka, że do szybkich samolotów odrzutowych celujemy z wyprzedzeniem 200 metrów.
Skoncentrowanie ognia z kilkunastu karabinów samo robi "poprawkę". Powinien być prowadzony tylko ogień ciągły. Jedna seria 30 pocisków będzie wywierała na pilocie większy efekt psychologiczny niż 30 pojedynczych "wcelowanych" strzałów. W grupie partyzanckiej każdy powinien nosić jeden magazynek tylko z amunicją smugową, która jest przeznaczona do obrony plot. Śmigłowce są wolniejsze i w locie poprzecznym do strzelca punkt celowania powinien być usytuowany z wyprzedzeniem 50 metrów. Jeżeli strzelec znajduje się na bezpośredniej osi lotu, lub też śmigłowiec "wisi" stacjonarnie, punkt celowania jest tuż nad silnikiem - na osi wirnika. Tor lotu pocisku spowoduje, że seria trafi w silnik i kabinę pilota. Z kbk AK można razić lecące cele powietrzne do wysokości 300m.

III. Taktyka

Taktyka aktywnej obrony plot jest oparta na podstawowych zasadach: zmasowania, mieszanka, mobilności i integracji środków ogniowych. Zmasowanie jest najważniejszą zasadą. Grupy partyzanckie często starają się rozproszyć dostępne im środki plot. Jest to błędna taktyka. Nigdy nie będzie wystarczająco dużo środków plot dla obrony wszystkich celów. Lepiej jest polegać na pasywnych środkach plot i skoncentrować resztę dostępnej broni w kilku bardzo dobrze bronionych punktach. Najlepszym przykładem zmasowania jest pułapka ogniowa. Następna zasadą jest "mieszanka". Różne typy broni plot powinny być stosowane równocześnie. Kierowane pociski rakietowe typu SA-7, Stinger, działka ZSU-23 Sziłka, wkmy 0.50cala/12.7 i broń indywidualna powinna nawiązać walkę z celem powietrznym równocześnie. Zwiększa to szanse trafienia i utrudnia pilotowi jego uniknięcie. Mobilność jest ważna dla partyzantów, jako że nigdy nie mogą przebywać w jednym miejscu przez dłuższy czas, zwłaszcza po otwarciu ognia- zdrady własnych stanowisk. Wykorzystując mobilność można też stworzyć pułapki ogniowe poprzez koncentrację środków plot w nieoczekiwanym przez przeciwnika miejscu. Integracja jest uzyskiwana poprzez obronę plot danego celu z dwóch lub więcej ośrodków ogniowych. Ośrodki są rozproszone, ale są nadal w stanie osłaniać się nawzajem ogniem.

Może się wydawać, że samoloty mogą zaatakować dany cel z jakiejkolwiek strony. W praktyce, szczególnie w terenie górzystym, samoloty, a szczególnie śmigłowce używają korytarzy powietrznych, które są dyktowane przez teren. Siły niekonwencjonalne muszą prowadzić rozpoznanie zachowania i taktyki samolotów przeciwnika. Muszą studiować teren i korytarze używane przez samoloty. muszą odpowiedzieć na pytania: czy piloci lecą dolinami, czy trzymają się głównych dróg dla ułatwienia nawigacji, czy wracają na lotnisko tą samą drogą? Poprzez dokładny rekonesans można przewidzieć następne posunięcie przeciwnika.

HISTORIA PRAWDZIWA

Opisane poniżej zdarzenie miało miejsce we wrześniu 1939 roku, kiedy to Sowieci napadli na wschodnie granice Polski.

Batalion KOP (Korpusu Ochrony Pogranicza) "Bereźne", który 24 września około południa odpoczywał w lesie na zachód od Gałuzji (około 10 km od Gródka), w rejonie styku drogi Maniewicze-Leszniewka z drogą Optowa-Gałuzja został spostrzeżony przez jeden z sowieckich samolotów bombardujących przebywający w pobliżu 135 pułku piechoty rez. Major Antoni Żurawski, dowódca baonu tak wspomina ten fakt:

"Samolot, coś zauważywszy, nurkuje wprost na stanowisko armatki przeciwpancernej, zaczyna strzelać z broni pokładowej. Nalot, skręt z poderwaniem samolotu do góry i znów nalot! Zauważywszy cel, pilot chce dobrze wykonać swoje zadanie. Przy nalocie tak dusi maszynę, że zniża się prawie do kilkunastu metrów nad ziemię nadlatując na skraj zarośli, w których na stanowisku ogniowym jest armatka ppanc (broń wybitnie nie przeciwlotnicza -przyp. red.). Może jej jednak nie zauważył w krzakach, a może jest zbyt pewny siebie, że zniżając się nad armatką zniszczy załogę swoim ogniem ckm. A co robi obsługa armatki? Zachowuje spokój, celowniczy przytula się mocniej do zamka i patrzy przez przeziernik (kątomierz). Nagle celowniczy wykonuje szybki ruch pokrętłem. Lufa armatki prawie dochodzi do maksymalnego kąta podniesienia. Pionowa linia krzyża w lunetce (kątomierzu) jest na silniku samolotu. Jeszcze minimalna poprawka i... skurcz ręki na spuście. Huk na ziemi i błysk w powietrzu! Z furkotem i gwizdem spadają na ziemię kawałki tego, co jeszcze przed chwilą było samolotem. Resztki płoną, a w kadłubie samolotu dopalają się dwa trupy lotników. Zapach palonego ciała unosi się z wiatrem, dolatuje do nas. Przykry to widok, ale jak celny był strzał celowniczego! Jak wspaniałe współdziałanie całej obsługi! Ze wszystkich stron dolatują pochwały pod adresem obsługi armatki. Osobiście udzielam pochwały całej załodze armatki, nadałem celowniczemu i działonowemu Krzyże Walecznych oraz udzieliłem pochwały."

Historia zaczerpnięta z pracy Wiktora K. Cygana "Kresy w ogniu. Wojna polsko-sowiecka 1939", Warszawa 1990.

Copyright (C) T-1000

Green Devils Legion 1999

www.greendevils.pl