Green Devils Legion

KONWENCJA GENEWSKA

12 sierpnia 1949 roku dla ograniczenia rozmiaru okrucieństwa działań wojennych przyjęto w Genewie Konwencję o ochronie ofiar wojny. Polska ratyfikowała tą Konwencję 26 listopada 1954 roku i ogłosiła w Dzienniku Ustaw nr 38 z 1958 r pod pozycją 171.

Podczas obrad w Genewie od 21 kwietnia 1949 roku uchwalono następujące konwencje:

1. Konwencję Genewską o polepszeniu losu rannych i chorych w armiach czynnych;

2. Konwencję Genewską o polepszeniu losu rannych, chorych i rozbitków sił zbrojnych na morzu;

3. Konwencję Genewską o traktowaniu jeńców wojennych;

4. Konwencję Genewską o ochronie osób cywilnych podczas wojny.

STATUS JEŃCA WOJENNEGO

Przez status jeńca wojennego należy rozumieć jego prawa i obowiązki wobec władz strony zatrzymującej oraz obowiązki i uprawnienia strony zatrzymującej w stosunku do jeńców.

Postanowienia Konwencji o traktowaniu jeńców wojennych mają zastosowanie w razie wypowiedzenia wojny lub powstania jakiegokolwiek konfliktu zbrojnego miedzy stronami konfliktu, nawet w tym przypadku, gdyby jedna ze stron nie uznała stanu wojny.

Jeniec wojenny to osoba, która znalazła się we władzy nieprzyjaciela, a należy do jednej z podanej niżej kategorii:

1. członków sił zbrojnych strony pozostającej w konflikcie, jak również członków milicji i oddziałów ochotniczych, stanowiących cześć tych sił zbrojnych;

2. członków innych milicji i oddziałów ochotniczych, włączając w to członków zorganizowanego ruchu oporu, należących do jednej ze stron konfliktu i działających poza granicami lub w granicach własnego terytorium, nawet w przypadku, gdy to terytorium jest okupowane, ale pod warunkiem, że milicje lub oddziały ochotnicze (ruchy oporu) odpowiadają warunkom: noszą stały i dający się z daleka zidentyfikować znak rozpoznawczy, jawnie noszą broń, przestrzegają w swoich działaniach praw i zwyczajów wojny;

3. członków regularnych sił zbrojnych, którzy podają się za podlegających rządowi lub władzy nie uznanym przez państwo zatrzymujące;

4. osób towarzyszących siłom zbrojnym, ale nie należących do nich bezpośrednio, jak np. cywilnych członków załóg samolotów wojskowych, korespondentów wojennych, dostawców, członków oddziałów pracy lub służb powołanych do opiekowania się wojskowymi, którym towarzyszą, przy czym osoby wojskowe zobowiązane są wydać im w tym celu kartę tożsamości według określonego wzoru.

Znalezienie się w niewoli w sytuacji wymuszonej walką lub dobrowolnie nie może wpływać na zakres praw i obowiązków jeńca.

Przepisy Konwencji Genewskiej stosuje się do osób wymienionych wyżej od chwili, gdy dostaną się w ręce nieprzyjaciela aż do momentu, gdy zostaną ostatecznie uwolnione.
W sytuacji, gdy w ręce nieprzyjaciela wpadną osoby, które brały udział w działaniach wojennych, a istnieją wątpliwości co do ich przynależności, będą one korzystać z ochrony od momentu, gdy właściwy sąd ustali ich sytuację prawną.

Z los i sytuację jeńca wojennego odpowiedzialne są wyłącznie władze państwa nieprzyjacielskiego. Nie są odpowiedzialne ani poszczególne osoby, ani oddziały wojskowe, które wzięły jeńca do niewoli.
Za traktowanie jeńców wojennych odpowiada zawsze państwo zatrzymujące niezależnie od istniejącej odpowiedzialności indywidualnej.