Skoczek jest już wtedy ustabilizowany. Znajduje się w pozycji wertykalnej - pionowo, z głową i nogami ułożonymi tak, jak przy chodzeniu.
    Z punktu widzenia techniki skoku pożądane jest, by ciało skoczka nie było mocno naprężone i idealnie wyprostowane.
    Należy właściwie usadowić się w uprzęży. Nie powoduje to nadmiernego jej ucisku, ułatwia dostęp do taśm sterujących linkami spadochronu i sprawia, że skoczek nie obraca się wokół własnej osi. To ostatnie jest dość istotne - desantowanie, zarówno ćwiczebne jak i bojowe, odbywa się w dużej niekiedy grupie. Spadochroniarze muszą nawiązywać kontakt wzrokowy z kolegami, by zapobiec, przez odpowiednie sterowanie spadochronem, nadmiernemu zbliżaniu się do siebie. Niesie to bowiem niebezpieczeństwo zderzenia się w powietrzu i splątania spadochronów, co w konsekwencji może spowodować śmierć jeśli nie obu, to na pewno jednego ze skaczących.
    Unikanie niebezpiecznego zbliżania się podczas opadania ma szczególne znaczenie w czasie bojowego desantowania. Skoczkowie są wtedy znacznie obciążeni wyposażeniem wojskowym. Samo w sobie nie jest to niebezpieczne - zderzenie dwóch mas powyżej 100 kilogramów wagi może być przyczyną groźnej kontuzji, uniemożliwiającej prawidłowe wylądowanie. To także w praktyce oznacza zwiększone ryzyko przedwczesnej śmierci.
    Zwiększa się ono także i z tego powodu, że nadmierne obciążenie skoczka nie pozwala mu na zabranie spadochronu zapasowego.
    Instruktorzy podczas ćwiczeń wpajają więc adeptom odruch właściwego ułożenia ciała podczas opadania. Musi ono przypominać nieco pozycję siedzącą. Skoczek istotnie powinien siedzieć. Do tego celu służy taśma nośna zwieszająca się pod pośladkami.
    Po ustabilizowaniu i otwarciu spadochronu głównego, kiedy nastąpiła już znaczna redukcja prędkości spadania, należy się na tej taśmie usadowić tak jak na huśtawce. Robi się to właśnie takim sposobem, jaki stosują dzieci podczas zabawy na tym urządzeniu. Trzeba podciągnąć się nieco na rękach mocno chwytając taśmy sterujące i ruchem bioder wsunąć pośladki w siodełko, jakie tworzy taśma nośna. Można też poprawić ją sobie ręką.
    UWAGA! - właśnie ręką, a nie r ę k a m i. Jedna dłoń musi trzymać mocno taśmę sterującą. Dzięki temu skoczek "trzyma pion". Manewrowanie obiema rękami w okolicy pośladków spowoduje przekoziołkowanie do tyłu przy jakimkolwiek gwałtowniejszym ruchu ciała, albo powietrza. Wystarczy, że nagle zawieje silniejszy wiatr.
    W takich sytuacjach jest możliwe okręcenie się spadochronu wokół własnej osi, skręcenie jego linek, a więc utrata sterowności. Jednocześnie skoczek zaczyna mieć trudności z powrotem do poprzedniej pozycji.
    W najlepszym razie może tak lecieć głową w dół aż do samej ziemi. Będzie miał szczęście, jeżeli zderzając się z nią nie złamie sobie karku. O tym, że wyjdzie z tego bez połamań nie ma co marzyć. Poza tym bliżej ziemi mogą go czekać takie niebezpieczeństwa jak linia wysokiego napięcia czy korony drzew w pobliskim lesie. O bagnie lepiej nie wspominać.
    Lepiej nie wspominać także o innych skoczkach. Zderzenie to jeszcze pół biedy, ale jeżeli taki niesterowny spadochron zaniesie skoczka na czaszę spadochronu kolegi, albo ktoś opadający wyżej trafi na niego?
    Przesadne utrzymywanie pozycji wertykalnej też nie jest wskazane. Także z powodu niebezpieczeństwa kręcenia się wokół własnej osi.
    W tej pozycji skakanie jest także bardzo dolegliwe. Nie grozi wprawdzie wysunięcie się z uprzęży, bo chronią przed tym taśmy udowe, ale jest to taki miecz tnący oboma ostrzami.
    Gwałtowne zejście do idealnego pionu może spowodować podsunięcie się spadochronu w górę. Taśmy piersiowe, spięte ciężką metalową klamrą, wędrują pod brodę. To może zadziałać jak silny cios. Kiedy zaś klamra wpije się w grdykę, to też nic przyjemnego. No i taśmy udowe też wędrują do góry, uciskają... Wiadomo co. Każdy prawdziwy mężczyzna z autopsji wie, jak to boli.
    Podczas zderzenia się z ziemią taki skoczek jest narażony na solidne połamanie, bo nie dość że dociera do niej w pozycji, która mu to znakomicie "ułatwia", to jeszcze porządnie ogłupiały z bólu nie jest w stanie jej zmienić.