D-5 przystosowany jest do skoków z maksymalnej wysokoś    ci 4000 metrów, minimalnej nawet do 200 metrów przy prędkości samolotu do 400 km/h. Jest to nawet więcej niż trzeba, gdyż typowy desantowy skok bojowy wykonuje się z wysokości 800 metrów, a duże samoloty transportowe nie latają prędzej niż 320 km/h.
    D-5 wytrzymuje obciążenie do 120 kg, a zapasowy udźwignie nawet 140 kg. Spadochron główny zapewnia skoczkowi spadanie z prędkością 5 metrów na sekundę, co jest absolutnie bezpieczne. Na zapasowym spada się szybciej: 7,5 - 8,5 m/s, ale dlatego, że jego czasza ma mniejszą powierzchnię - 50m2. D-5 ma 83m2.
    Od pewnego czasu nie stosuje się już skoków "na linę" (lub "na wędkę"), czyli wyciągania czaszy spadochronu  przy pomocy linki desantowej zaczepionej jednym końcem w dzwiach samolotu, a drugim, przy pomocy specjalnego "zrywnego" uchwytu, na szczycie jego czaszy. Teraz skacze się "na stabilizację".
    Skoczek nadal jest połączony z samolotem liną przytwierdzoną do stabilizatora, zwanego spadochronem-pilocikiem. Jest on na stałe przymocowany do szczytu czaszy spadochronu głównego.
    Skoczek zakłada uchwyt karabińczykowy na linę umocowaną wzdłuż ściany samolotu, aż do drzwi desantowych, znajdujących się w jego tylnej częsci. Uchwyt ten przymocowany jest do stabilizatora (spadochronu-pilota). W chwili oddzielenia się skoczka od samolotu, lina "zrywa" umocowanie na osłonie stabilizatora, pęka pod wpływem ciężaru i przyspieszenia, jakie osiąga ludzkie ciało. Powoduje to uwolnienie się osłony i wypełnienie powietrzem małej czaszy stabilizatora. Trwa to dokładnie sekundę. W tym czasie skoczek znajduje się w pozycji poziomej. Dwie następne sekundy zajmuje ustabilizowanie go w pionie. W tym czasie znalazł się już dostatecznie daleko od samolotu, by otwierana czasza spadochronu głównego nie uderzyła o jego ściany lub ogon.
    Powinien więc uruchomić mechanizm otwierania spadochronu głównego. Odbywa się to w dwojaki sposób - ręcznie przez pociągnięcie za uchwyt umieszczony na lewej taśmie ramiennej, albo samoczynnie, dzięki specjalnemu automatowi. Oba mechanizmy są ze sobą tak sprzężone, że użycie jednego powoduje niemożliwość zadziałania drugiego. Jeżeli skoczek pociągnie za uchwyt, automat się nie włączy. Gdyby zaś zaniechał ręcznego otwierania, zrobi to za niego.
    Automat ma podwójny mechanizm nastawny. Wyłącznik czasowy, przypominający tryby zegarka i aneroidalny, czyli startujący pod wpływem ciśnienia panującego na danej wysokości.
    Przed skokiem mechanizm czasowy nastawia się na trzy sekundy. Po tym czasie nastąpi samoczynne zwolnienie sprężyny blokującej tak zwany zamek dwustożkowy, który uwolni zaczepy tasm siłowych w spadochronie głównym, otwierając jego pokrowiec. Pod wpływem oporu powietrza jaki stawia ono wypełniając czaszę stabilizatora, wyciąga się czasza spadochronu głównego.
    Dla skoczka najgorsze w tym czasie są jedynie duże przeciążenia, spowodowane gwałtownym zmniejszeniem się prędkości opadania. Podczas oddzielania się od samolotu wynosi ono 80 metrów na sekundę. W czasie 3 sekund opadania ze stabilizatorem zmniejsza się do ok. 35-40 m/s, by przy wypełnieniu się czaszy spadochronu głównego osiągnąć 5 m/s.