Combat Course

    Tylko pozornie wydaje się to takie proste. Zanim kandydat na skoczka stanie w dzwiach samolotu i zobaczy ziemię z wysokości, musi przynajmniej kilka miesięcy potrenować "na sucho". Nigdzie, tak w wojsku jak i w aeroklubie, nikt nie dopuści do skoków, jeśli nie zaliczy się dwóch zasadniczych etapów szkolenia naziemnego.
 

    Pierwszy etap rozpoczyna się od zapoznania przyszłych skoczków z budową spadochronu głównego i zapasowego oraz z zasadami działania obu urządzeń.
    Całe nazewnictwo musi być wykute na blachę i to tak, żeby można było opisać najdrobniejsze części spadochronu, nawet po wyrwaniu z głębokiego snu. Nie jest to wcale rzecz bez znaczenia. Skoczek musi wiedzieć jak działa przyrząd, któremu często będzie powierzał swoje życie i rozumieć zxasadę. Jest on bowiem tak skonstruowany, że nie zawiera niczego przypadkowego. Taka wiedza niejednokrotnie przydaje się w sytuacjach awaryjnych, kiedy o życiu decydują wręcz ułamki sekund i nie ma czasu na zastanawianie się, gdzie znajduje się coś, co na przykład właśnie powinno się odciąć.
    Drugi istotny element szkolenia naziemnego to teoria skoków. Dzieli się ją na dwie części - jedna przerabiana jest na sali wykładowej, druga na specjalnych przyrządach.
    Podczas nauki teorii skoków trzeba poznać zasady aerodynamiki. Wiedzieć, znaczy rozumieć. Wszystko, oczywiście, pod kątem sytuacji awaryjnych, których instruktorzy boją się jak ognia i już od początku starają się przygotowywać na nie spadochroniarza, by tym sposobem zmniejszyć zagrożenie.

    Chłopak musi wiedzieć i zrozumieć jak i dlaczego w poszczególnych fazach skoku zachowuje się ciało i kiedy dzieje się tak dlatego, że tak ma być, a kiedy może zdarzyć się coś nieprzewidzianego.
    Następnie dokładnie przerabia się samą technikę skoku. Po kolei, od zajmowania miejsca w samolocie, przez wszystkie czynności po oddzieleniu się od maszyny, otwarcie spadochronu, sterowanie, przygotowanie się do lądowania i do przyziemienia.
    Omawia się też wszystkie niebezpieczeństwa i uczy zachowania w sytuacjach awaryjnych. Trzeba wiedzieć, kiedy wystarczy poodcinanie splątanych linek, a kiedy powinno się, lub należy, rozpuścić spadochron zapasowy. Uczą więc posługiwania się nożem i rozpuszczania zapasowego. Uczą tak, żeby wszystkie czynności stosowane we właściwych sytuacjach stały się oidruchami. Powtarza się je więc stale i stale przepytuje przyszłych skoczków.
    Kiedy zna się budowę spadochrony, wie na jakich zasadach działa i potrafi się (w teorii) z niego korzystać, zaczyna się nauka składania spadochronu. Ta kolejność szkolenia nie jest przypadkowa. Można nauczyć się go składać już na początku, ale będzie to wtedy czynność wykonywana mechanicxznie, bez zrozumienia, a więc sprzyjająca niedokładnościom i pomyłkom.

Spadochron, jeśli jest prawidłowo złożony, zadziała - cudów nie ma. Pracuje on przecież w oparciu o zasady aerodynamiki. Kiedy się ich nie zna, trudno nauczyć się składania tak, żeby później się otworzył.
    W wojsku istnieje stara zasada, że każdy sam składa swoją płachtę. Twoje życie w twoich rękjach - można powiedzieć i dodać - nie uważałeś na zajęciach, to teraz rób jak uważasz. To mocna rzecz i działa, ale na wszelki wypadek każdy złożony spadochron sprawdza instruktor.
    Część naziemnego szkolenia na przyrządach jest w dużej mierze powtórzeniem teorii. W wojsku skoczkowie do znudzenia trenują wchodzenie do samolotu (specjalna makieta), zajmowanie miejsca i zapinanie lin desantowych.
    W pierwszej czynności chodzi o wyeliminowanie wszelkiej improwizacji, bo to sprzyja nerwowej atmosferze i może przycvzynić się do paniki. W drugim wypadku należy wytrenować odruch. Stojąc w dzwiach skoczek musi być przypięty liną, która wyciąga mu spadochron i musi o tym pamiętać.
    We wrocławskim "Zmechu", gdzie szkolenie spadochronowe przechodzą wszyscy podchorążowie, jest symulator skoków. Zamontowane na wysokości piętnastu metrów urządzenie, pozwalające na przećwiczenie dodatkowo fazy oddzielenia się od samolotu i przyziemienia. System lin i bloków jest tak skonstruowany, że "skoczek" znajduje się w warunkach prawie identycznych jak podczas prawdziwego skoku. Działają takie same przeciążenia.
    W wojsku są trenażery - przyrządy o prostszej konstrukcji, pozwalające przećwiczyć to samo, ale oddzielnie. Na jednym wyskakiwanie, na innym sterowanie (dość wysoko zawieszony i rozbujany trapez z podwieszoną uprzężą), na innym przyziemianie. To odbywa się na specjalnej zjeżdżalni. Skoczek umocowany jest na linach. Spada w dół z prędkością zbliżoną do szybkości opadania podczas skoku.
    Dla bezpieczeństwa ląduje jednak w piaskownicy.