COMBAT COURSE - TAKTYKA
 

ROZPOZNANIE OPERACYJNE I TAKTYCZNE W  SIŁACH ZBROJNYCH  NATO

 

---

 

    W siłach zbrojnych NATO nomenklatura nie precyzuje jednoznacznie różnic między rozpoznaniem operacyjnym i taktycznym. Rozpoznanie rozumiane jest jako ważne i stałe zadanie wszystkich szczebli dowodzenia, determinowane  koniecznością możliwie najszybszego i pełnego zbierania i dostarczania informacji o przeciwniku.
    W rozpoznaniu taktycznym i operacyjnym rozróżnia się następujące rodzaje rozpoznania: naziemne, powietrzne, morskie, elektroniczne i radiotechniczne oraz obserwację przestrzeni powietrznej. Zakres realizacji poszczególnych rodzajów rozpoznania na różnych szczeblach dowodzenia (korpus, dywizja, brygada) odpowiada zakresowi zadań taktycznych, wykonywanych przez te szczeble dowodzenia. Jako rodzaj rozpoznania wyróżnia się również rozpoznanie bojowe, prowadzone przez mniejsze oddziały i pododdziały w sposób ciągły i bez specjalnych nakazów.
    Do podstawowych zadań rozpoznania operacyjnego i taktycznego należy przede wszystkim wykrycie i rozpoznanie:
- ruchów wojsk;
- zgrupowań wojsk, możliwych rejonów ich koncentracji (wyjściowych);
- rejonów stanowisk ogniowych artylerii i jądrowych środków walki oraz innej broni ciężkiej;
- stanowisk dowodzenia;
- urządzeń łączności przewodowej, radioliniowej i radiowej oraz środków kierowania wsparciem powietrznym;
- urządzeń i przedsięwzięć logistycznych;
- szczególnych przedsięwzięć i zachowania przeciwnika, wskazujących na możliwość użycia przez niego broni jądrowej lub bojowych środków chemicznych.
    W odniesieniu do sił przeciwnika dąży się przede wszystkim do ustalenia ich rodzaju, organizacji, wyposażenia, ugrupowania, kierunków i szybkości przemarszów i przerzutów, pozostawionych wolnych rejonów oraz specjalnego wyposażenia, na przykład w sprzęt przeprawowy itp. Występowanie określonych sił i systemów uzbrojenia oraz wyposażenia, nie wchodzących organizacyjnie w skład danego rodzaju wojsk, stanowi ważną przesłankę dokonania oceny zamiaru przeciwnika.
    Rozpoznanie powinno mieć zasięg na taką głębokość ugrupowania przeciwnika, która odpowiada podwójnej szerokości pasa działania danego szczebla dowodzenia, organizującego rozpoznanie. Na przykład, przy szerokości pasa działania korpusu od 70 do 120 km, głebokość rozpoznania powinna wynosić od 150 do 250 km.
    W siłach zbrojnych NATO głównym szczeblem dowodzenia, organizującym i realizującym rozpoznanie jest korpus armijny. Na szczeblu tym istnieje bowiem możliwość przetwarzania informacji uzyskanych z różnorodnych źródeł rozpoznania oraz niezbędnego ich uzupełniania, sprawdzenia i potwierdzenia posiadanymi siłami i środkami rozpoznania.
    W całokształcie metod rozpoznania rozróżniania się obserwację pola walki i lokalizację celów.
    W ramach obserwacji pola walki dąży się do ogólnego zbadania sytuacji w obszarze działania, na styku z sąsiadami, a także na obszarach nie zajętych przez wojska. W zainteresowaniu znajdują się oddziały wszystkich rodzajów wojsk przeciwnika, przemarsze i przerzuty sił i sprzętu, urządzenia do zaopatrywania oraz wszystkie inne elementy, które są niezbędne i mają ważne znaczenie dla zobrazowania istniejącej sytuacji. Obserwację pola walki na głębokość 10-50 km prowadzi się przede wszystkim siłami dywizji, natomiast na głębokość 50-250 km - siłami korpusu. Dublowanie, krzyżowanie i użycie dodatkowych sił i środków będących w dyspozycji wyższych od korpusu szczebli dowodzenia ma miejsce wówczas, gdy wymaga tego szczególna sytuacja i ważność zadań rozpoznania. Można przypuszczać, że na głębokość do 50 km około 50% przedsięwzięć rozpoznawczych będzie dotyczyła obserwacji pola walki, natomiast na głębokościach większych - udział ten wzrośnie do 90%.
    Lokalizacja celów ma przede wszystkim za zadanie szczegółowe rozpoznanie ważnych celów, co umożliwi użycie przeciw nim własnej broni (konwencjonalnej i jądrowej), rozpoznanie ich pod względem rodzaju, siły i charakteru oraz możliwie dokładną ich identyfikację. Wykryte cele powinny być obserwowane w sposób ciągły, aż do momentu ich zwalczenia; zadaniem rozpoznania jest również ustalenie efektów oddziaływania ogniowego na wykryte cele. Tego rodzaju zadania rozpoznania realizowane będą głównie na głębokości do 10 km. Na głębokości od 10 do 50 km około 50% będących w dyspozycji  środków rozpoznawczych może być użytych do wykonywania zadań związanych z lokalizacją celów, przy czym rozpoznaniem będą objęte także jądrowe środki walki. Na głębokościach większych, do tego celu będzie wykorzystana tylko nieznaczna część środków rozpoznawczych, przede wszystkim do rozpoznania jądrowych środków walki, urządzeń dowodzenia i kierowania sił powietrznych, a także wszystkich innych celów, przeciw którym użycie własnych sił powietrznych lub jądrowych będzie celowe i opłacalne.
    Szczególna uwaga przywiązywana jest do ciągłości rozpoznania oraz do szybkości wymiany informacji między sąsiednimi jednostkami. Realizowane aktualnie przedsięwzięcia mają na celu zapewnienie ciągłej oceny i przekazywania danych o sytuacji do korpusu i wyższych szczebli dowodzenia.

 

Oprac.: Laboratorium Dextera

GreenDevilsLegion

Poland 2000

All rights reserved

---

www.greendevils.pl

---