Marynarka wojenna Danii należy do najsilniejszych w Europie Północnej. Dania, która ma nieco ponad 5 milionów mieszkańców, utrzymuje flotę składającą się z około 4500 marynarzy, co stanowi 18% stanu osobowego duńskich sił zbrojnych. Marynarka wojenna Danii operuje też na jednym z najbardziej rozległych w tym regionie akwenów: od Grenlandii (posiadłość zamorska Danii), Wysp Owczych, Półwyspu Jutlandzkiego po Bałtyk. Oprócz wód terytorialnych Danii i wyłącznej strefy ekonomicznej (na południe od Bornholmu: spór z Polską) ochrania łącznie kilkaset wysp.
    Marynarka wojenna dzieli się na Dowództwo Operacyjnych Sił Morskich, Dowództwo "Grenlandia", Dowództwo "Wyspy Owcze" oraz Dowództwo Zabezpieczenia Materiałowego.
    Dowódcy Operacyjnych Sił Morskich podlegają oprócz pięciu eskadr okrętów i eskadry śmigłowców ratownictwa: szkoły, dziekanat, szefostwo służby zdrowia oraz trzy okręgi morskie: Bornholm, Kattegat i Sund.
    Personel marynarki wojennej Danii liczy ponad 6000 osób razem z personelem cywilnym, w tym ok. 930 oficerów, 880 podoficerów, 2500 marynarzy (500 służby zasadniczej). Pozostały personel to pracownicy cywilni.
    Siły uderzeniowe składają się z fregat, okrętów podwodnych, korwet, okrętów wielozadaniowych, kutrów rakietowych oraz formacji podległych bezpośrednio Dowództwu Operacyjnemu Sił Morskich.
    Największe jednostki pływające to trzy fregaty rakietowe typu Niels Juel (wprowadzone do służby na początku lat 80-tych), będące w trakcie wyposażania w drugi system uzbrojenia przeciwlotniczego Sea Sparrow (pierwszy system: na każdej fregacie 8 wyrzutni rakiet przeciwokrętowych Harpoon). Współpracują one z 10 kutrami rakietowymi typu Willemoes (aktualnie wyposażane w rakiety krótkiego zasięgu "Matra Simbad") oraz wielozadaniowymi okrętami typu Standard Flex 300.
    Siły podwodne tworzy 5 okrętów zwodowanych w latach 60-tych i 70-tych. Trzy okręty są typu Tumleren (tuż po modernizacji, jednak i tak będą w pierwszej kolejności wymienione na nowe), a dwa typu Narhwalen. Nowe okręty podwodne, które Dania przyjmie na stan marynarki wojennej będą owocem wieloletniej współpracy z państwami skandynawskimi w programie badawczo-rozwojowym okrętu podwodnego najnowszej generacji pod nazwą "Viking". W ekadrze okrętów podwodnych służą też płetwonurkowie bojowi.
    Jednostki, które operują na dalekiej północy przeznaczone są do ochrony stref rybołóstwa, służbą ratowniczą, torowaniem przejść przez lody, pracami hydrograficznymi oraz działają na rzecz ochrony środowiska. W skład tej flotylli wchodzą m.in. 4 fregaty typu Thetis.
    Na początku lat 80-tych rząd w Kopenhadze nie uzyskał spodziewanego poparcia finansowego dla swojego ambitnego planu modernizacji potencjału pływającego, dlatego opracowano plany rewolucyjnego wielozadaniowego okrętu typu Flyvefisken. Do dzisiaj zwodowano 14 jednostek tego typu. Cztery z nich wyposażonych jest w rakiety Harpoon i są wsparciem dla kutrów rakietowych Willemoes.
    Główna zaleta nowej konstrukcji to możliwość wymiany modułów uzbrojenia i wyposażenia pokładowego, zamontowanego w specjalnych kontenerach. W zależności od zastosowanego modułu, okręt otrzymuje parametry nawigacyjno-bojowe kutra rakietowego lub patrolowego, okrętu szkolnego, jednostki walki radioelektronicznej, ochrony środowiska lub nawet niszczyciela.
    Pozostałe siły morskie to 6 dużych stawiaczy min typu Falster, które są w stanie skutecznie zablokować podejścia do Cieśnin Duńskich.
    Inny element planu modernizacyjnego to przygotowanie do wymiany uzbrojenia rakietowego i torpedowego. Dania jest jednym z 10 państw biorących udział w programie unowocześnienia rakiety Sea Sparrow. Przewiduje się, że w 2000 roku ruszy seryjna produkcja tej rakiety. Najpóźniej do 2002 roku mają zostać ukończone prowadzone razem ze Szwecją prace badawcze nad nowym typem torpedy do zwalczania okrętów podwodnych.
    Dania nie posiada lotnictwa morskiego. Dysponuje 8 śmigłowcami ratowniczymi Westland Lynx Mk 23/80/90 "Search And Rescue", zgrupowanymi w dwóch eskadrach, rozmieszczonych w bazie Vaerlose. Patrolują one wybrzeże Danii, w tym wybrzeże Grenlandii.
    Bazy marynarki wojennej znajdują się w Kopenhadze, Korsor i we Frederikshavn.
    Obrona wybrzeża dysponuje fortem artyleryjskim z armatami nadbrzeżnymi kalibru 150mm i armatami przeciwlotniczymi kalibru 40mm, a także dwiema ruchomymi bateriami pocisków rakietowych na pojazdach samochodowych. Gwardia narodowa sił morskich dysponuje 37 jednostkami pływającymi.

    Powietrzną osłonę Danii i wysp zapewniają siły lotnicze wojsk lądowych, w których służy prawie co czwarty duński żołnierz (około 6 tysięcy ludzi).
    Bazy lotnicze znajdują się w Aalborgu, Skrydstrup, Vaerlose i Karup (dowództwo), gdzie znajduje się główna kwatera dowodzenia.
   Lotnictwo Danii (RDAF) wyposażone jest w 63 samoloty typu F-16 A/B (4 eskadry) oraz 28 Saab T-17 Supporter, 12 przeciwpancernych AS 550C-2 Fennec, 14 Hughes 500M, trzy Lockheed C-130 H Herkules i trzy Gulfstream III, a także 8 śmigłowców Sikorsky S-61 A, wykonujących zadania w zakresie ratownictwa morskiego. Lotnictwo Danii posiada jeszcze samoloty starszych typów, lecz w niewielkiej ilości: Saab F-35/ RF-35XD/ TF-35 Draken, które zastąpi najprawdopodobniej Saab JAS 39 Gripen.
    Ponadto w składzie sił powietrznych znajduje się dywizjon przeciwlotniczych pocisków rakietowych Improved-Hawk (36 wyrzutnie, 8 eskadr)) rozmieszczony na Zelandii oraz grupa kontroli i nasłuchu.
    Średni nalot roczny dla pilotów samolotów wielozadaniowych wynosi 160 godzin.

    Do sił lądowych Danii zalicza się duże kontyngenty wojsk nieregularnych (obrony regionalnej). Obrona regionalna to paramiltarna organizacja, której kompletowanie jest oparte na zaciągu ochotniczym osób w wieku 18-55 lat, zgodnie z podziałem terytorialnym. Obrona regionalna sił lądowych Danii liczy około 55 000 żołnierzy. Podstawowym podziałem organizacyjnym jest kompania składająca się z trzech plutonów. W okresie wojny kompanie te mogą być wykorzystane do ochrony i obrony obiektów wojskowych oraz przemysłowych, miejscowości, węzłów dróg, mostów oraz do zwalczania powietrznych i morskich desantów, a także do walki z ugrupowaniami przeciwnymi panującemu systemowi politycznemu.

 
    Dania próbuje pomóc w zwiększeniu zdolności reagowania ONZ pełniąc kierowniczą rolę w programie SHIRBRIG. Wraz z wieloma innymi krajami podejmuje ona wysiłki w celu powołania międzynarodowej brygady wysokiej gotowości, która funkcjonowałaby w oparciu o jednostki wyznaczane przez kraje w ramach systemu sił rezerwowych ONZ (UN Stand-by Forces Arrangements System). Jednostki te byłyby gotowe do podjęcia działań w ciągu 15-30 dni. Dzięki wspólnemu planowaniu, połączeniu sił oraz również dzięki wspólnemu szkoleniu w pewnym ograniczonym zakresie, powstałyby siły mogące skutecznie zapobiegać konfliktom.

    Jednostki Duńskiej Brygady Międzynarodowej powołanej w 1993 roku i liczącej 4500 żołnierzy stanowią część natowskiej misji na Bałkanach. Duńczycy w misjach pokojowych ONZ byli obecni w Bośni, Chorwacji, Gruzji, Indiach, Pakistanie, Iraku oraz na Cyprze i Środkowym Wschodzie.